கீழக்குயில் குடி - ஓர் அனுபவம் - #ஊர்_ஞாபகம்

 ஊருக்கு வந்ததும் எல்லாரும் செய்வது போலனு சொல்லலாமானு தெரியல, ஆனா நான் செய்றது, முதல் வேலையா குலசாமியப் பாத்து கும்பிட்டு விழுந்துட்டு வந்திர்றது… அப்புறம் மத்த வேலையெல்லாம் தானா நடக்கும், நாள் போறதே தெரியாது… இந்த தடவையும் வந்ததும் நேரா எங்கள் சங்கையாவைக் கும்பிட்டுட்டு வந்ததும் அடுத்தடுத்த வேலைகள் மூன்றாண்டுகளாய்த் தேக்கி வைத்திருந்த வேலைகளைச் செய்யத் தொடங்கி விட்டேன்…

முதலில் நண்பர்கள் சந்திப்பு, பின்பு உறவினர்கள் சந்திப்பு… இந்தப் பயணத்தில் நல்லது, பெரும்பாலும் கெட்டது நடந்து வீடுகளுக்குச் சென்று விசாரித்து விட்டு வருவதே கொரோனா எனும் கொடுந்தொற்றின் தாக்கமாக இருந்தது… என்று முடியோமோ தெரியல…

கொஞ்சம் கையக் கால நீட்டி அக்கடானு ஒக்காந்ததும் அண்ணன் முத்துக்கிருஷ்ணனுக்கு போன் செய்தேன் அண்ணே உங்களைப் பாக்கணும்னு… உடனே சந்திப்பு ஏற்பாடு ஆகி, அண்ணன் வீட்டில் ஒரு மாலை வேளையில் நீண்ட நேர உரையாடல்… நிறையப் பேசினோம்… பேசினோம் என்பதை விட நிறையக் கேட்டேன் கேட்டேன்…  மதுரையில் தொடங்கி எங்கெங்கோ அழைத்துச் சென்றார்… அவ்வளவு தகவல்கள்… அவர் அறிந்து வைத்திருக்கும் தகவல்களையெல்லாம் சொல்லி விட போதுமானதாக சூம் மீட்டிங்குகள் இல்லை மாறாக அவரின் பேச்சைக் கட்டுப்படுத்துகிறது என்றே கருதினேன்… கொரோனா எல்லாம் போயி மக்கள் கூடும் நிலை வரும் போது, அமீரகத்திற்கு அழைத்து வந்து இவரைப் பேச வைக்க வேண்டும்… குழந்தைகள், நகர் வாழ் பெரியவர்கள் எல்லாரையும் கேட்க வைக்க வேண்டும் என்று மனதுக்குள் நினைத்துக் கொண்டேன்…

தம்பி ஞாயித்துக்கிழம சமணர் மலைக்குப் போவோம் வாடான்னார்… சரிண்ணே என் மக்களோடு வந்து விடுகிறேன் என்று சொல்லிட்டு எத்தனை மணிக்கு என்று கேட்டேன்… அதிகாலை 5:45க்கு என்றார்… மேலூரிலிருந்து கிளம்பி கீழக்குயில்குடி சமணர் மலைக்குச் சென்றாகி விட்டது… அருமையான காலநிலை… அந்த அதிகாலைத் தென்றலோடு அங்கே காத்திருந்தார் அண்ணன் முத்துக்கிருஷ்ணன்… அவரோடு அவர் நண்பர் பட்டாளமும் அங்கே குழுமியிருந்தது… வாங்கப்பா மலை ஏறுவோம் என்று அழைத்துச் சென்றார்கள்…

 

ஆஹா…”காவல் கோட்டம்” படித்திருந்ததால் இந்த மலை ஏற ஏற பல ஞாபகங்களும், காட்சிகளும் கண் முன்னே விரிந்தது… ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக்கிழமையும் மலை ஏறுபவர்கள் அவர்கள் குழாம், ஆகவே வெகு வேகமா முன்னேறிச் சென்றார்கள்… என்னதான் என்னைக் கிராமத்தான் என்று நானே அழைத்துக் கொண்டாலும், துபாயின் வாழ்க்கை முறைக்குப் பழக்கப்பட்ட என் உடல் அவர்களின் வேகத்திற்கு ஈடு கொடுக்க முடியவில்லை… பொறுமையாக நின்று நின்று அழைத்துச் சென்றார்… ஒவ்வொரு இடமாக நிறுத்தி அவற்றின் பெயர், வரலாற்றுச் சிறப்புகள் எல்லாம் சொல்லி, புது அனுபவம் தந்தார்… இது பற்றி ஏற்கனவே படித்திருந்த எனக்கும், இது எதும் தெரியாமல் முதன் முதலாக இப்படி ஒரு அனுபவம் கிடைக்கப் பெற்ற என் பிள்ளைகளுக்கும் மிகவும் வியப்பாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருந்தது…

 மலை உச்சியில் நின்று கொண்டு சூரிய உதயத்தைப் படம் எடுக்கக் காத்திருக்கையில், கீழக்குயில்குடியின் ஏதோவொரு வீட்டில் சத்தமாக வைக்கப் பட்ட ரேடியோவில் இருந்து “முத்துமணி மாலை என்னைத் தொட்டுத் தொட்டுத் தாலட்ட” என பாட்டு… காற்றும் தன் பங்கிற்கு இசைஞானியோடு இணைந்து பாட்டின் ஒலியைக் கூட்டியும் குறைத்து எங்களுக்கு கேட்க வைத்து இசை விருந்து படைத்துக் கொண்டிருந்தது… நண்பர்களிடம் சொன்னேன், தமிழ் மண் பரப்பு எங்கெல்லாம் இருக்கிறதோ அங்கு வீசும் காற்றிலெல்லாம் ராசாவின் இசை கலந்திருக்கும்… நம் வாழ்வியலின் பின்னனி இசை ராஜாதானே…

முத்துக்கிருஷ்ணன் அண்ணன் நல்ல படக்கலைஞரும் கூட… சூரிய உதயம் தொடங்கி நிறைய படங்கள் எடுத்து பிரமிக்க வைத்தார்… ரசித்து ரசித்துப் படம் எடுத்தார்… பழக்கப் பட்ட இடம் போல அவர் மலை உச்சியில் பின்னால் நடந்தெல்லாம் படம் எடுக்கும் போது, அண்ணே பாத்துனு சொல்லவேண்டும் போல பதட்டமா இருந்தது…

சமணர் படுகை, சிற்பங்கள், கண் இமை, தமிழி எழுத்துகள் என ஒவ்வொன்றாகக் காட்டி விளக்கி பேச அங்கே அவர் நண்பர்கள் நிறையப் பேர் இருக்கிறார்கள்…குறிப்பாக சர்வேஷ் சரவணன் என்கிற சின்னப் பையன் எங்கள் கூடவே வந்து ஒவ்வொரு இடமாக அழைத்துச் சென்று விளக்கிச் சொன்னார்… தம்பிக்கு என் முத்தங்கள்… ஒவ்வொன்றாகக் கேட்டுக் கொண்டு அந்த அருமையான காற்றோடு அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருப்பது மனதுக்கு உற்சாகம் தரும்… கொஞ்சம் அசை போட்டால் மதுரை வரலாற்றுப் பக்கங்களில் சில கண் முன்னே விரியும்…

அண்ணே பசிக்குதேண்ணே என்றேன்… இருப்பா மலை இறங்கினதும் அதற்குண்டான வேலையைச் செஞ்சிரலாம் என்றார்… மலை இறங்குதல் இன்னும் என்பது இன்னும் சாதனையான செயலாக இருந்தது… சரவணன் அண்ணன் மட்டும் இல்லையென்றால் ரொம்பவே கதறியிருப்போம்… பாறையிடுக்கில் இறங்குகையில் எங்கள் கால்களை அவர் கைகளில் தாங்கி சறுக்கி வரச்சொல்லி பத்திரமாக இறக்கி விட்டார்… நீங்க நல்லா இருக்கணும்ண்ணே என்று வாழ்த்தி இறங்கினேன்…

வரும் வழியில் பேச்சிப் பள்ளத்தில் சமணர் சிற்பங்கள் முன்பு எனக்கு இரண்டு புத்தங்களை வழங்கினார்… திரு. ஆர். பாலகி
ருஷ்ணன் எழுதிய ”சிந்துவெளிப் பண்பாட்டின் திராவிட அடித்தளம்” மற்றும் ”சங்கச்சுரங்கம் முதலாம் பத்து கடவுள் ஆயினும் ஆக” ஆகியன… இதுவும் அன்றைய நாளின் ஒரு மகிழ்ச்சியான நிகழ்வு…

 

மலை இறங்குதல் பெரும் சவால்தான்… எல்லோரும் இறங்கிப் போய்விட, கடைசி ஆளாகத்தான் ஒருவழியாக இறங்கி வந்தேன்… வந்தது முத்துக்கிருஷ்ணன் அண்ணன் வடையோடு வரவேற்றார்… இங்கே ஜெயமணி அம்மாளைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டுச் சொல்லவேண்டும்… பல்லாண்டு காலமாக இங்கே சிறிய கடை நடத்தி வருகிறார்… இங்கே வருபவர்கள் பசியாற்றுபவர் இவர்தான்… முத்துக்கிருஷ்ணன் அண்ணன் எழுதிய ”மதுரை வரலாறு” நூலை இங்கு எழுத்தாளர் தொ.ப வெளியிட்ட போது அதைப் பெற்றுக் கொண்டு சிறப்புச் செய்தவர் ஜெயமணி அம்மாள்தான்… மதுரையைப் பற்றி அறிய வாங்கி வாசித்துப் பாருங்கள்… இந்த நூல் வெளியீட்டு நிகழ்வு எழுத்தாளர், வெளியிட்டவர் பெற்றுக் கொண்டவர் என மூவர்க்கும் பெருமையே…

கீழக்குயில்குடி அய்யனாரை கும்பிட்டு விட்டு, தாமரைக் குளத்தில் கால் நனைத்து விட்டு வந்தால், அண்ணன் தட்டு நிறைய வடைகளோடு நின்றிருந்தார்.. வடைகளைத் தின்று, இரண்டு டீயையும் குடித்து, வயிறு நிறைந்த பின்னர் அண்ணே கிளம்புறோம் என்று அனைவரிடமும் விடை பெற்று விட்டுக் கிளம்பினோம்…

அங்கே கிடைத்த நண்பர்கள் ஊடகவியலாளர் வெற்றிதாசனுக்கும் மருத்துவர் ராஜன்னாவுக்கும் என் அன்பையும் மகிழ்ச்சியையும் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்… வெற்றிதாசனின் நகைச்சுவைப் பேச்சு ஏற்ற இறக்கங்களில் ஏற்பட்ட களைப்பிற்கு இளைபாறுதல் தந்தது… 

இந்த விடுமுறையில் நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியாகவும், தொழில், வேலை பற்றிய எந்தச் சிந்தனைகளும் இல்லாமல் வெறும் மனுசனாக ரொம்ப இயல்பா மகிழ்ச்சியாக இருந்த நேரங்கள் என்று கீழக்குயில்குடிப் பயணத்தைச் சொல்லுவேன்… அதற்கான அருமையான இந்த வாய்ப்பை எற்படுத்தித் தந்த அண்ணன் முத்துக்கிருஷ்ணனுக்கு என் மகிழ்ச்சியைம் அன்பையும் நன்றியையும் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்…

என்ன இது, கீழக்குயில் குடி மலை மற்றும் அங்கிருப்பது எல்லாம் என்னவென்று நிறைய எழுதியிருக்கலமே, ஏன் எழுதவில்லை என்று நினைக்கலாம்.. அதான் ஏற்கனவே பலர் எழுதிவிட்டார்களே; மேலும் இணையமெங்கும் தகவல்கள் கொட்டிக் கிடக்கின்றன….

இந்தப் பயணம் ஒரு அனுபவம்; அதை நீங்ளே போய்ப் பார்க்கவேண்டும் அனுபவிக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன்… இந்தப் பதிவைப் படித்தவர்கள் மதுரை சென்றால் அண்ணன் முத்துக்கிருஷ்ணனைப் பாருங்கள்… சுற்றுலா செல்ல விரும்புவகர்கள் எங்களைத் தொடர்பு கொள்ளுங்கள்… அதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்து தருகிறோம்… அந்த இரண்டு மணி நேரத்தில் உங்களுக்கு வாழ்நாளுக்கான ஒரு நல்ல ”ஞாபகத்தை” பரிசாக அளிப்பார்… நல்ல படங்களாகும் ஞாபகங்களாகவும் என்றும் அது உங்கள் நினைவில் நிற்கும்… அது உறுதி…

மகிழ்ச்சி..

பயணம்

ஒரு கடுங் கோடை காலத்தில் இரண்டாம் வகுப்பு ரயில் பெட்டியில் டெல்லியில் இருந்து மத்தியப்பிரதேச மாநிலம் போபால் நோக்கிய பயணம்… 

ஏற்கனவே நிறைய பயணங்கள் செய்து  அனுபவம் இருந்திருந்ததால் பயணத்திற்கு அதிக சுமை இல்லாமல் சிறிய பை மட்டும் வைத்துக் கொள்ளும் அளவிற்கு பக்குவம் அடைந்திருந்தேன்…

தொலைவான பயணம் செய்யும் போது ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு புதிய பாடத்தைக் கற்றுக் கொள்ள வேண்டி வரும்… கடந்த முறை பார்த்ததில் சிலது இந்த முறை இருக்காது… ஆனாலும் சிலது எத்தனை முறை சென்றாலும் எந்த மாற்றமும் இல்லாமல் அப்படியே அங்கேயே இருக்கும்… பயணித்துப் புரிந்து கொள்ளுங்கள்…

தொலைவான இரயில் பயணங்களில் மிகவும் வியப்பானவை அந்த புதுப்புது மனிதர்கள் முதலில் யாரோ எவரோ என்று பார்த்துப் பின்பு ஓரளவுக்கு நன்றாகப் பேசிப் பழகத் தொடங்கி விடுவது… 

இந்த இரயில் பயணங்களில் எனக்குச் சிக்கலாகப் படுவது… வெப்பம் மற்றும் கழிப்பறை… வெப்பம் வேறு வழியேயில்லை… அதுவும் மதிய நேரங்களில்  ஓடும் இரயில் அனல் காற்றில் ரெசின் இருக்கைகள் கொதித்து கொடுமையாக இருக்கும்… உறங்கவும் முடியாது… வேர்த்து ஊத்தும்… தலைவலிக்கும்… இதில் இன்னும் கொடுமை என்னவென்றால், ஓடும் வண்டி இந்த வெயில் நேரத்தில் எங்காவது நின்று விட்டால் நரக வேதனைதான்… நிறைய அனுபவப்பட்டிருக்கேன்…

மொத்த இரயிலையுமே ஏசியாக்கினால் கூட ஒன்றும் அவ்வளவு செலவாகாது என்று நினைக்கிறேன்… அறிஞர்கள் அறிவார்கள், அரசியலாகக் கூட இருக்கலாம்…

கழிப்பறை… ஐயோ… அது ஆகக் கொடுமை… வண்டி ஆடிக்கிட்டே போறதுன்னால அங்கிட்டு இங்கிட்டும் கொஞ்சம் அப்படி இப்படி சிதறத்தான் செய்யும்… அதுக்கேத்த மாதிரி பெரிய ஹோஸ் பைப் எதாவது வைச்சிருந்தா ஒருவேளை தூய்மைப் படுத்த நினைக்கிறவன் கொஞ்சம் தண்ணி அடிச்சு தூய்மைப்படுத்திட்டு வருவான்… இவய்ங்க வச்சிருக்கிறது ஒரு குமிழ மேல தூக்கினா தண்ணி வர்ற மாதிரி ஒரு அமைப்பு, அதை ஒரு குவளைல புடிச்சு கழுவிட்டு வரணும்… கடவுளே, அதை வச்சு நம்மத கழுவிட்டு வர்றதே பெருசு இதுல் எங்கிட்டு கழிப்பறைய தூய்மையா வச்சிட்டு வர்றது… 

நான் எப்போதும் ஒரு தண்ணீர் பாட்டிலை இதற்கென்றே வைத்துக்கொள்வது… எனென்றால் அந்த கால்படி குவளையில், நான்கைந்து முறை வண்டி ஆட்டத்தில் மீண்டும் மீண்டும் பிடித்து கழுவி முடிப்பது கடினம் அல்லவா…முன்பு ஒரு நகைச்சுவை கூட வந்துச்சு இணையதளத்துல, Dear Railway, please extend that chain, because it does not reach the place where it supposed to என்று… இந்தக் கொடுமைகள் இரண்டும் இரயில் பயணங்களில் பெரும் கொடுமைகள்… 

இதைத் தவிர்த்து இரசிக்க ஆயிரம் ஆயிரம் உள்ளன, அதை அனுபவிக்க பயணித்தே ஆக வேண்டும்... ஒவ்வொரு ஊரும் கடக்கையில் புது ஊர் வாசம் மண், நிறம்,மனிதர்கள், இப்படி சொல்லிக் கொண்டே போகலாம்...குளிர்காலப் பயணங்கள் கொள்ளை இன்பம்... மழைக்காலங்களில் ஒழுகாத இரயில் கிடைத்து விட்டால் இன்னும் இன்னும் இன்பமே.... இரயிலில் பயணித்தால்தான் அந்த இன்பத்தை உணர முடியும்...

போபால் இரயில் நிலையத்தில் அப்போது இருந்த பெரிய குளியல் அறை தூய்மையாக இருந்து, ரொம்ப பிடித்திருந்தது… அந்தக் க்ளாக் ரூமில் உடைமைகளை வைத்துவிட்டு, குளித்து விட்டேன்... அங்கிருந்து இந்தூரர் என்ற ஊருக்குச் செல்லவேண்டும்… போக்குவரத்து என்ன வழி என்று உடைமைகள் காப்பாளைரைக் கேட்டால்… 

நீ மதராஸியா? 

ஆமாம்… 

இஞ்சினியரா? (இட்லி விக்க வந்தியானு கேட்கலை) 

ஆ ஆமாம்…

எதாவது கார் நிற்கிறதா என்று பாருங்கள் என்று சொன்னார், உடைமைகள் காப்பாளர்… 

ஏன் பேருந்து இல்லையானு கேட்டேன்… இருக்கு அதெல்லாம் சரியா இருக்காது, அதோட உங்க நேரத்துக்கெல்லாம் கிடைக்காதுன்னார்…அந்த நேரத்தில் என் கிராமத்திற்குள் மினி பஸ்கள் ஓடிக் கொண்டிருக்கின்றன என்று சொல்ல  எனக்கு நேரமில்லை...

உடனே கம்பெனிக்கு ஃபோன் பண்ணி, ஐயா, இதான் நிலைமை நாளைக்கு நான் ஊதாரித்தனமா செலவு செஞ்சேன்னு சம்பளத்துல பிடிச்சிராதீங்கன்னு கார்ல போறதுக்கு உத்தரவு கேட்டேன், அவங்களும் சரி கார் ஷேரிங்னா பரவாயில்லனுட்டாங்க…

போபால் இரயில் நிலையம் வெளியே வந்து ரோட்டி, தால் ஃப்ரை, ஹரி மிர்ச்சிய சாப்பிட்டு அந்த உணவகத்திலேயே இந்தூருக்குச் செல்லவேண்டும் என்றதும் அவர் ஒரு இடத்தைக் காட்டினார்… அங்கே நிறைய கார்கள் நின்றிருந்த ஆனால் டாக்ஸி மாதிரி இல்லை… ஓன் போர்டு கார்கள்தான் ஆனால் நான்கு பேர் சேர்ந்ததும் போபாலில் இருந்து இந்தூர்க்கு அழைத்துச் செல்கிறார்கள்… 180 கிலோமீட்டர் தொலைவு என்று நினைக்கிறேன்…

அது ஒரு நெடிய பயணம்… ஓட்டுநருக்கு அடுத்த இருக்கை கொடுத்து விட்டார்கள்… ஒருவேளை இஞ்சினியர் என்று மதித்ததால் இருக்கலாம்... போகும் வழியெங்கும் பேச்சு… மகாத்மா காந்தி சுதந்திரம் வாங்கிக் கொடுத்தார், நேரு, திலகர், போபால் விசவாயு கசிவு எல்லாம் பேசி அன்றைய அரசியல் வரை பேச்சு…. இடையே உணவுக்கு மட்டும் ஓரிடத்தில் நிறுத்தம்…அவர்கள் கண்டிப்பாக அறிந்திருக்க வேண்டிய எந்த ஒரு தெற்கத்திய அரசியலோ வரலாறோ அவர்களுக்குக் காட்டப்படவேயில்லை என்று நன்றாகவே தெரிந்தது… அவர்களிடம் நாம் பாரதியார், வ உ சி, கட்டபொம்மன், மருது பாண்டியர், வாளுக்கு வேலி என்று பேசத் தொடங்கினால் ஓ க்யா ஹே, அதெல்லாம் ஸ்வீட்டா காரமா என்றூ கேட்கும் அளவில்தான் அவர்கள் வரலாற்று அறிவு இருக்கிறது...  நாம் மட்டும்தான் வடநாட்டு வரலாறு படித்து வந்திருக்கிறோம்… 

 ஒருவழியாக இந்தூர் சென்றடைந்தும் இடுப்பு கழன்று விடும் போலிருந்தது அந்தக் கார்ப் பயணம்… இந்தூரில் இரண்டு நாட்கள் தொடர்ச்சியான வேலை… வேலையெல்லாம் முடிந்து விட்டது… மீண்டும் டெல்லி கிளம்ப வேண்டும்…  போபால் செல்வதற்கு போபாலிலிருந்து கூட்டி வந்த காரோட்டியை அழைத்தேன், திரும்ப போபால் போவீங்களா, இல்லை உங்கள் நண்பர் யாரும் போவாங்களா? என்னைக் கூட்டிப் போக முடியுமா? என்று… அவரே செல்ல இருப்பதால் என்னை அழைத்துச் செல்ல ஹோட்டலுக்கு வந்தார்… 

சார் தமிழ்நாடுல நீங்க எங்கே என்றார்… மதுரை என்றேன்… 

மதுரையா? 

ஆமாம், ஏன்? 

இங்கே அன்னபூர்ணா கோயில் தெரியுமா? 

தெரியாதுப்பா… 

சார் உங்க மதுரை மீனாட்சி அம்மன் கோயில்ல இருந்து பிடி மண் கொண்டாந்து கட்டுன கோயில்தான் இந்தூர் அன்னபூர்ணா கோயில் என்றார்… 

அப்படியா மகிழ்ச்சிப்பா… சரி போபால் கிளம்பலாம் என்று வண்டியில் ஏறினேன்... …

மத்தியப் பிரதேச மாநிலம் இந்தூர் என்று ஊரில் இருக்கும் அன்னபூர்ணா கோயிலுக்கும் மதுரை மீனாட்சி அம்மன் கோயிலுக்கும் ஒரு தொடர்பு இருப்பதாக அறிந்தது வியப்பான தகவலே... 

எனக்கு இன்னமும் இந்தத் தகவலை நம்ப முடியவில்லை… உண்மையாகவும் இருக்கலாம்… பயணங்கள்… எதையாவது நமக்குப் புதுசா சொல்லும்… அது பழசா இருந்தாலும்…