பிள்ளையார் சதுர்த்தி

அன்னைக்கு வெள்ளன எந்திரிச்சதும், அந்த மனைப்பலகையை நல்லா கழுவி எடுத்துட்டு வாடாம்பார் தாத்தா... அப்புறமா சைக்கிள எடுத்துக்கிட்டு, தெற்குவாசல் பக்கம் கூட்டிட்டுப் போவார்...

அங்கே முளைத்திருக்கும் திடீர் கடைகளில் அரை அடி, முக்கால் அடி, மிஞ்சிப் போனா ஒரு அடி வடிவத்தில் பிள்ளையார் அச்சும், நிறைய களிமண்ணும் வைத்திருப்பார்கள்... அந்த அச்சை மல்லாக்க வைத்து களிமண்ணை அழுத்தி நிரப்பி பின்பு குப்புற போட்டு அச்சை பைய உருவி எடுத்தால் அழகான பிள்ளையார் சிலை கிடைக்கும்... பின்பு குண்டுமணிகளை எடுத்து, களிமண் சிலையின் கண்ணில் சொருகியதும் பிள்ளையாருக்கு உயிர் வந்த மாதிரி இருக்கும்...

அப்படியே அந்தப் பிள்ளையாரத் தூக்கி மனைப் பலகையில படுக்க வச்சு வீட்டுக்குத் தூக்கியாந்திருவோம்... வரும் போது கொஞ்சம் எருக்கம் பூ, கதம்பம், தேங்காய், வாழைப்பழம், பொறி, கடலை, சின்ன வாழை மரம், அருகம்புல், ஒரு புதுத் துண்டு அப்புறம் முக்கியமா பேரிக்காய், விளாம்பழம் எல்லாம் வாங்கியாந்திருவோம்... இந்த இரண்டையும் பிள்ளையார் சதுர்த்தி அன்னைக்குத்தான் பார்க்கவோ சாப்பிடவோ முடியும்...
வீட்டுக்கு வந்ததும், படுத்திருக்கும் பிள்ளையார பைய பதறாம பொத்துனாப்புல நிமுத்து அதே மனைப்பலகையில நிக்க வச்சு, அடிப்பகுதியில் இருக்கும் களிமண்ணை கொஞ்சம் கொஞ்சமா இளக்கி மனைப்பலகையோடு பூசி விட்டால், நல்லா பலகையோட ஒட்டி உறுதியா நிப்பார் பிள்ளையார்...

பின்பு தலைல தண்ணிய தெளிச்சு (குளிப்பாட்டிட்டோம்னு பிள்ளையார நம்ப வைக்கிறதுக்காக) நெத்தில விபூதிப் பட்டைய போட்டு, சந்தனம் குங்குமம் வச்சு, புதுத்துண்டை தொப்புளுக்கு கீழ சுத்தி பலகை தெரியமா மறைச்சுட்டு, பூ, மாலைகளைப் போட்டு, இரண்டு பக்கமும் சின்ன வாழைக்கன்றை நிற்க வைத்து, அலங்காரம் பண்ணிட்டா அம்சமா இருப்பார் பிள்ளையார்... இறுதி அலங்காரமா, (அதுதான் எனக்கு மிகவும் பிடித்தது) பிள்ளையார் தொந்தில நாலணாவ ஒட்டி வைப்பாங்க...

பின்பு பிள்ளையாருக்கு முன்னாடி வாழை இலையில பால், தேன். அரிசி மாவு, மண்டை வெல்லம், தேங்காய், வாழைப்பழம், விளாம்பழம், பேரிக்காய், பொறி, கடலை, கொழுக்கட்டை என எல்லத்தையும் வச்சு, நீர் விளாவி, இறுதியா சூடம் காமிச்சுட்டு விபூதிய பூசிக்கிட்டு, எல்லாரும் குடும்பத்தோட உக்காந்து, பிள்ளையாருக்கு கொஞ்சம் கொஞ்சமா வச்சதெல்லாம் நம்ம இலைல நிறைய நிறைய வச்சு, கூடவே இட்லி சாம்பாரை ஊத்தி சாப்பிட்டா பிள்ளையார் சதுர்த்தி பூஜை முடிந்தது... விளாம்பழத்தை மட்டும் மண்ட வெல்லம் கலந்து சாப்பிடணும், அப்பத்தான் நல்லா இருக்கும்...

மூன்று நாள் கழித்து ஆவலுடன் எதிர்பார்த்த அந்த நிகழ்வு நடக்கும், அதாவது பிள்ளையார் ஆத்துல கரைக்கிறது... பிள்ளையாரத் தூக்கிக்கிட்டுச் செல்ல, வைகை ஆறு தொலைவென்பதால், அதன் கிளையான கிருதுமால் ஆற்றில் போய் கரைச்சு வாங்கடானு சொல்லிடுவாங்க...

மூனு நாளுல களிமண் ஓரளவு காஞ்சு போயிருப்பதால், வயித்துல ஒட்டுன காசு கீழ விழுந்திராம, (விழுந்துச்சுன்னா பிள்ளையார் கோவிச்சுக்கிருவார்...) வலுக்கவனமா பிள்ளையாரத் தூக்கிக்கிட்டு கிருதுமால் நதிக்குப் போவோம்... போற வழில ஆங்காங்கே அவரவர் வீட்டில் இருந்து பிள்ளையாரைத் தூக்கிட்டு வரும் சிறுவர்கள் இணைந்து கொள்வார்கள்...

கிருதுமால் நதியில் பிள்ளையாரைக் கிடத்தி, தொந்தியில் ஒட்டியிருக்கும் நாலணாவைக் கைப்பற்றியதும்தான் பிள்ளையார் சதுர்த்தியின் மகிழ்ச்சி முழுமையாகக் கிடைக்கும்... கடைசியாகக் கரைத்த காசில் பிக் ஃபன் என்ற பப்பிள் கம்மை முக்குக் கடையில் வாங்கித் தின்றதாக ஞாபகம்...
அப்போது பிள்ளையார் சதுர்த்தி இவ்வளவாகத்தான் இருந்தது... இன்பமாக இருந்தது...

நிலாச்சோறு

ஹாஸ்டல் - அது சிறிய வயதிலேயே ஒரு பெரிய மனிதனின் பொறுப்புணர்ச்சியுடன் சிறுவர்களைச் செயல்பட வைக்கும்… எதும் செய்து கொடுக்கத் தாய் தந்தை உடன் பிறந்தோர் என யாரும் இருக்க மாட்டார்கள்… விழிப்பு மணி அடித்தவுடன் எழுந்து, பாய் படுக்கையைச் சுருட்டி வைத்து விட்டு,  கழிப்பறைக்குச் செல்வதில் இருந்து இரவு தூங்கச் செல்லும் வரை என்னென்ன செய்யணுமோ அத்தனையையும் நாமே செய்யணும்… ஹாஸ்டல்ல படிச்சவனுக்கு கொஞ்சம் பொறுப்புணர்ச்சி கூடவேதான் இருக்கும்… தன்னுடைய வேலைகளுக்கு அவன் அடுத்தவரைச் சார்ந்திருப்பதை விரும்புவதில்லை என்பது என் கருத்து..

சரி… ஹாஸ்டல்ல டெய்லி ப்ளேஸ் என்பது எழுத்தில் இல்லாத ஆனா அடிப்படையான கட்டாய விதி… ஹாஸ்டல் வாழ்க்கைல எல்லாமே டெய்லி ப்ளேஸ்லதான் நடக்கணும்… குளிக்கிற ஷவர், படிக்கிற கூடம், சாப்பாட்டுக் கூடம், விளையாட்டுத் திடல், உறங்குமிடம் என எல்லாவற்றிலும் டெய்லி ப்ளேஸ் என்று அந்த ஆண்டு முழுவதும் முதலில் எங்கு இருக்கத் தொடங்கினார்களோ அதே இடத்திலேயே இருப்பார்கள்… சாப்பாட்டுக் கூடத்தில் டெய்லி ப்ளேஸ் மாத்திட்டா சிறு சண்டைகள் நடக்கும், தட்டுகள் மோதிக் கொள்ளும் சில வேளைகளில்.

எந்தச் சூழலிலும் டெய்லி ப்ளேஸை மாற்றுவது இயலாத செயல்… வேறு வழியே இல்லை மாற்றி ஆக வேண்டுமென்றால், வார்டனிடம் முறையிட்டு அவர் வந்து மாற்றித் தருவார்… ஹாஸ்டலைப் பொறுத்த மட்டும் அவர் சொன்னதே கட்டளை, அதுவே சாசனம்… சில நேரங்களில், அந்த அதிகாரத்தில் சிறிதளவு அந்தந்தத் துறை மானிட்டர்களுக்கு வார்டனால் கொடுக்கப்பட்டிருக்கும்… மானிட்டர்கள் வார்டனுக்கு அடுத்து  அதிகாரம் மிக்கவர்கள்…

காலையில் எழுந்ததும் ம்யூசிக் ரூம் மானிட்டர் ஒவ்வொரு நாளும் ஏதாவது ஒரு மத பக்திப் பாடல்களை ஒலிக்க விடுவார்… லெய்ஸர் ஹவரில் மட்டும் சினிமாப் பாடல்கள் ஒலிக்க விடுவார்…  ஒரு நாள் ”எல்லாம் ஏசுவே எனக்கெல்லாம் ஏசுவே” என்றால், மறுநாள் ”இறைவனிடம் கையேந்துங்கள் அவன் இல்லையென்று சொல்லுவதில்லை” என்பார் நாகூர் ஹனிபா, அடுத்த நாள் ”திருச்செந்தூரின் கடலோரத்தில் செந்தில்நாதன் அரசாங்கம்” என்பார் சீர்காழி கோவிந்தராஜன்…

இப்படியாகத்தான் அதிகாலை 5:30 மணிக்கு அன்றைய நாள் விடியும்… எதோ ஒரு சாமி, பாடல்கள் வழியாக எழுப்பியதும், உடனே வாரிச் சுருட்டி எழுந்து, காலைக்கடன் முடித்து குளிப்பதற்கு டெய்லி ப்ளேஸ் ஷவர் வரிசையில் நின்று குளித்து நாள் தொடங்குவதிலிருந்து இரவு தூங்கும் அறையில் டெய்லி ப்ளேஸில் போய்த் தூங்குவது வரை எல்லாம் ஒரு ஒழுங்கோடு இருக்கும்…

ஹாஸ்டல் வாசிகள் டே ஸ்காலர்களைப் பார்த்து பொறாமை அவர்களின் முடிவெட்டு, நினைத்ததும் அவர்கள் வாங்கி வரும் புதுப்புது ஸ்டேஷனரிப் பொருட்கள், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக ஏங்குவது, டே ஸ்காலர்கள் அவர்கள் அம்மா அப்பாவைப் பற்றிப் பேசுவதைக் கேட்கும் போது… சில நேரம் நமக்குக் கண்கலங்கிடும்…

சில டே ஸ்காலர்கள் ஹாஸ்டல் வாசிகளைப் பற்றிப் பொறாமைனு சொல்ல முடியாது, ஏக்கம்னு சொல்லலாம்… அதாவது ஹாஸ்டல் காரர்கள் உண்ணும் உணவு வகைகள்… ஒவ்வொரு ஞாயிறும் அசைவம் என்பது அந்தச் சில டே ஸ்காலர்களுக்கு ஏக்கமாகவே இருக்கும்…

டெய்லி ப்ளேஸ்ல இருந்து எங்கெங்கோ போயிட்டேன்… ஆம், அந்த டெய்லி ப்ளேஸ் என்பது இல்லாத நாட்கள் என்று சில உண்டு ஆண்டுக்கொரு முறை நடக்கும் ஹாஸ்டல் ஆண்டு விழா… அது பெரிய கோலாகலமா இருக்கும்… பெற்றோர்கள் வந்து, புதிய ஆடைகள் அணிந்து ஆட்டம் பாட்டம் என கொண்டாட்டமாக இருக்கும்…

நிலாச்சோறு:

அடுத்ததாக டெய்லி ப்ளேஸ் இல்லாதது பௌர்ணமி இரவு… பெரும்பாலான மாதங்களில் பெளர்ணமி இரவில் நிலாச்சோறு அறிவித்து விடுவார்கள்… நிலாச்சோறு தடைபடுகிறதென்றால் ஏதேனும் தேர்வுகள் அப்போது நடைபெற வேண்டும் அல்லது மழைக்காலமாக இருக்க வேண்டும் …

என்னைப் பொறுத்தவரை ஹாஸ்டல் வாழ்க்கையில் இது ஒரு பொன்னான நிகழ்வு… பொதுவாக சாப்பாட்டுக் கூடத்தில் இருபக்கமும் அமர்ந்திருப்பவர்கள் நமக்குப் பிடிக்குதோ பிடிக்கலையோ நாம் அங்கேதான் அமர்ந்து சாப்பிட வேண்டும்… குறிப்பாகக் சாப்பாட்டுக் கூடத்தில் பேசக்கூடாது… தப்பித்தவறிப் பேசிட்டோம்னா, எந்திருச்சு நின்னு சாப்பிடுன்னுடுவாரு மானிட்டர், இல்லைனா டெய்லி ப்ளேஸ மாத்தி நமக்கு ஆகாதவய்ங்கட்ட போட்டிருவாரு…

ஹாஸ்டலைப் பொறுத்தவரை விளையாட்டு நேரம், leisure hourல் மட்டும் பேசிக்கொள்ளலாம்… எங்காவது நாம் பேசிக் கொண்டிருப்பதை சாப்பாட்டுக்கூட மானிட்டர் பாத்துட்டார்னா உடனடியாக அவர் அதிகாரத்திற்குட்பட்ட சிறு தண்டனைகளை வழங்கிடுவார்… பெரும்பாலும் எழுந்து நிற்பதாகத்தான் இருக்கும்…இப்ப என்னாங்குற?னு எதுத்துட்டோம்னா வார்டன் அறைமுன் நின்று ஆராய்ச்சி மணிய அடிச்சிருவார் மானிட்டர்…அதன் பிறகு நடக்கும் விளைவுகளுக்கு மானிட்டர் பொறுப்பல்ல…  நல்லாப் பார்த்தோம்னா, அதுவும் சரிதான்…  கிட்டத்தட்ட இருநூறூ முன்னூறு மாணவர்களுக்கு பேச அனுமதி கிடைத்து  பேசிக்கொண்டிருந்தால் அந்த இடம் என்னவாகும்… கடினம்தான்…

சரி நிலாச்சோறுக்கு வருகிறேன்…

பௌர்ணமி அன்று விளையாட்டுத் திடலில், நிலாச்சோறாக புளியோதரையும் தயிர்சாதத்தையும் பெரிய சட்டிகளில் வைத்துக் கொண்டு, சாப்பாட்டு மாஸ்டர் காத்திருப்பார்… வரிசையில் சென்று அவரிடம் வேணும் உணவைப் பெற்றுக் கொள்ளலாம்… நான் படித்த மட்டும் அந்த மெனுவ மாத்தவே இல்லை 😊 தட்டு நிறைய சோற்றை வாங்கிட்டு வந்து நம்ம பிடித்த நண்பர்களோடு கூடி  வட்ட வட்டமாக அமர்ந்து பல கதைகள் பேசிச் சிரித்துக் கொண்டே உணவுன்பது அப்போதைக்கு கிடைத்த பேரின்பம்…

ஊர்க்கதைகள், தன் வீட்டில் நடந்தது, தான் செய்த வீர விளையாட்டுகள், எனக்கு நீச்சல் தெரியும், எனக்கு சைக்கிள் ஓட்டத் தெரியும், குண்டு விளையாடுறது, எருமை வாலப் பிடிச்சிக்கிட்டு நீச்சல் பழகுனது, எனக்கு அப்பா இல்ல, நான் ஒரே பையன், நான் வீட்டுக்குத் தேவையில்லாத பையன், கண்மாயில் குளிப்பேன், புது விளையாட்டு, எனக்கு அம்மா இல்ல, எங்க அப்பா ஊர்ல இல்ல, வீட்டுல நான் நாய் வளர்க்கிறேன், புறா வளர்க்கிறேன்… பிடித்த சினிமா, நடிகர்கள், வெள்ளிக்கிழமை ஹாஸ்டல் என்ன படம் போடப் போறாங்க… என  இன்னும் என்னென்னவோ, பேசிப் பேசிப் இருக்கும் ஒரு மணிநேரத்தில் எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவையும் பேசித் தீர்ப்பது… இறுதியாக, இந்த மாதம் எங்க வீட்டுல இருந்து என்னைய பாக்க வருவாங்கள்ல என்ற நம்பிக்கையோடு பேச்சு முடியும்…

அப்போது அந்தப் பௌர்ணமி ஒளியை இரசிக்க கூடிய மனநிலையோ பக்குவமோ எங்களுக்கு இல்லை.. அந்தப் பௌர்ணமி நிலா வேண்டுமானால் எங்களைப் பார்த்து இரசித்து மகிழ்ந்திருக்கலாம்…

சாபுதானா வடா

தொடர்ச்சியாக சில நாட்கள் பூனா நகர் , அது மட்டுமல்லாது அதன் கிழக்கு மேற்கு வடக்கு தெற்கு என எல்லாத் திசைகளிலும் பணியின் பொருட்டு சுற்றிக் கொண்டிருந்த காலம் அது…. 

காலையில் எழுந்து டூவீலரில் அமர்ந்தால், என்னுடைய சர்தார் நண்பன் ஒவ்வொரு அலுவலகமாகக் கூட்டிச்  செல்வான்… அவனுடைய அகலமான முதுகு ஒரு மதில் சுவர் போல, அதன் பின்னே பாதுகாப்பாக  அமர்ந்து பயணம்….என்ன ஒன்னு, எதுத்தாப்ல என்ன வண்டி வருதுனே தெரியாது, பக்கவாட்டிலேயே வேடிக்கைப் பார்த்துக்கிட்டுப் போகணும்

தொடர்சியாக சாலையோரக் கடைகளில்தான் உணவு; பூரி(டி) பாஜி, கன்னே கா ஜூஸ், தந்தூரி ரோடி, தால் & ஹரி மிர்ச்சி, அச்சார், அதரக் சாய், மிஷல் பாவ், ஜிலேபி, பாவ்பாஜி என வயிற்றை நிறைக்க எதோ ஒன்றை உள்ளே தள்ளிவிட்டு ஒரே ஓட்டம்தான்… ஓடிக்கிட்டே இருந்தேன்… அப்ப உடலும் ஒத்துழைச்சுச்சு… ( இப்ப அப்படிலாம் இருக்க முடியுமானு என்னால நினைச்சுக் கூடப் பார்க்க முடியாது, கொஞ்சம் நேரம் தப்பினாலும் தலைவலி வந்து ஹலோ ,ஐ மிஸ் யூ டார்லிங்னு வந்து மண்டைக்குள்ள புகுந்து சல்லி சல்லியா உடைக்கத் தொடங்கிடும்… )

இப்படியாக நான்கைந்து நாட்கள் தொடர்ச்சியான பயணம்…. பிம்பிரி சிஞ்ச்வாட் எனறு ஊரில் இருந்த டாடா டெல்கோ கம்பெனியில் ஒரு வேலை நேர ஓய்வில் அமர்ந்திருந்த போது , டேய் யப்ப்பா சிங்கு நாக்கு செத்துப் போன மாதிரி இருக்குடா… எங்கயாவது எங்க சாப்பாடு கிடைக்கிற மாதிரி கூட்டிட்டுப் போடான்னேன்... நல்லவேளை அவனுக்குத் தமிழ் கடி ஜோக் தெரியாததால் அடக்கம் பண்ணுனு சொல்லல...

டோண்ட் ஒர்ரி பாஜி, நாளைக்கு உன்னைய ஒரு நல்ல இடத்துக்கு கூட்டிட்டுப் போறேனு சிங்கு வாக்குக் கொடுத்தான்… அன்றிரவு ஹோட்டல் வந்து சேரவே  காலதாமதாகிப் போனதால் என்னை இறக்கி விட்டுட்டு எந்த ஒரு நாளிறுதி அறிக்கையையும் அளிக்காமல் சென்று விட்டான் சிங்கு… 

மறுநாள் காலை சொன்ன மாதிரியே வந்து அழைத்தும் சென்றான்… வேறு மாநிலங்களுக்குச் சென்றால் நம்ம ஊர் உணவைத்தான் சாப்பிடுவேன் என அடம்பிடிப்பது தவறு என்று அன்று உணர்ந்தேன்… ஒவ்வொரு உணவிற்கும் அது உண்டாக்கப்படும் ஊரின் தண்ணீருக்கும் தொடர்பு இருக்குமோ என்று நினைக்கிறேன்… தமிழ் உணவைத் தமிழ் நாட்டில்தான் சாப்பிடணும்…. அசலூர் போனால் அந்த ஊர்ல என்ன சிறப்போ அதை வாங்கி வயிறு நிறையச் சாப்பிட்டுட்டு வந்திரணும்… அதுக்காக பாம்பு திங்கிற ஊருக்குப் போய் நடுத்துண்டம் வேணும்னு கேட்டிராதீக, கொரோனா வந்தாலும் வரும்…

எம் ஜீ ரோடில் உள்ள ப்ரியா என்ற உணவகத்தின் முன்னால் வண்டிய நிறுத்தினான் சிங்கு…. ஆத்தி எம்புட்டுக் கூட்டம்… உள்ள நுழைய இடமில்லை… நல்ல பசியாக இருக்கும் போது கூட்டமான உணவகத்திற்குச் செல்லக் கூடாது, கூட்டமில்லாத உணவகத்தில் சுவையையும் எதிர்பார்க்கக் கூடாது… என்ன ஒரு குழப்பமான நேரம்… 

சரினு  ஒரு வழியாக உள்ளே சென்று, அமர இடம் கிடைத்ததும், ஏக் தோசா ஆர்டர் பண்ணிட்டு கொஞ்சம் மூச்சு விட்டுக்கொண்டோம்…   ஆமாம் அது தோசாவாகத்தான் வந்தது, எதோ தோசைக்கு மாறுவேடம் போட்டது போல.. 

இருந்தாலும் இத்தனை நாள் தந்தூரி ரோட்டிகளாலும், சப்பாத்திகளாலும் தன் உணர்வை இழந்திருந்த நாக்கிற்கு அந்த தோசாவும் சுவையாகத்தான் இருந்தது… இருந்தாலும் சாம்பார் போன்ற அதில், அவர்கள் கொஞ்சம் இனிப்பைக் குறைக்கலாம்…

அந்தத் தோசாவை முழுங்கி விட்டு, வயிறு நிறைஞ்ச மாதிரி இல்லையேப்பா சிங்கு எனவும், சரி எனக்குப் பிடிச்ச உங்க ஊர் உணவு சொல்றேன் நீ சாப்பிடு நல்லாருக்கும்ன்னான்… நான் தலையசைத்ததும், பரிமாறுபவரைக் கூப்பிட்டு தோன் ப்ளேட் டொமொட்டோ ஆம்லெட், தோன் ப்ளேட் சாபுதானா வடா என்றான்… 

என்னது தக்காளிய ஆம்லெட்டா போட்டுக் கொண்டாருவாய்ங்களா? என்ற மிரட்சியோடு அதென்ன சாபுதானா வடான்னானே… அது என்னவா இருக்கும் என்ற ஆர்வத்தோட இருந்தேன்… நம்ம அடைத் தோசை போன்ற ஒன்றுக்குப் பெயர்தான் டொமொட்டோ ஆம்லெட் அதோடு கூட கொஞ்சம் தயிரும் சர்க்கரையும்… ஆஹஹா ஆஹா நல்ல சுவை… 

அதை சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும் போதே,  சாபுதானா வடா வந்துச்சு…. என்னானு பாத்தா, ஜவ்வரிசிய வடையா சுட்டுக் கொண்டாந்திருக்காய்ங்க… அடடா இந்தப் பொருள பாயசம் மட்டும் வச்சுத்தானே சாப்பிட்டிருக்கோம்… அதுவும் கல்யாணத்துல ரசம் மோர் முடிஞ்சதும், பாயசத்த ஊத்தி ஒரு அப்பளத்த (சப்ளை பண்றவர் தெரிஞ்சவரா இருந்தா இரண்டு அப்பளம்) அது மேல உடைச்சுப் போட்டு, அப்படியே கை நிறைய அள்ளிச் சாப்பிட்டாத்தான் சாப்பிட்ட நிறைவே வரும்…

அந்தச் ஜவ்வரிசிய, மொறுமொறுனு  வடையாச் சுட்டுக் கொண்டாந்திருந்தாய்ங்க… அட அட அட என்னா சுவை… மேலே மொறுமொறுனு இருக்கு உள்ளே பதமா இருக்கு... மொத்ததுல ரொம்ப நல்ல சுவையான உணவு... ஆனா சிங்கு இதை நம் உணவுன்னு சொல்லி வாங்கிக் கொடுத்தான், நம் உணவா இல்லை வேறு யாரு உணவானு தெரியல… ஆனா நல்ல அருமையான உணவு…

அதன்பிறகு பூனா போகும் போதெல்லாம் பிரியா உணவகத்தில் டொமொட்டோ ஆம்லெட்டும், சாபுதானா வடையும் சாப்பிடாமல் வந்ததில்லை… 

லெபான் அப் எனும் மோர்

அமீரகம் வந்த அன்று முதலில் உண்ட உணவு ஷவர்மா. ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் மட்டும்,வீட்டிலேயே கோழி அடித்துக் குழம்பு வைத்துச் சாப்பிடும் வழக்கத்தில் வந்திருந்த எனக்கு, எலும்பில்லாத கோழிக்கறியை ஒரு ரொட்டிக்குள் சுற்றி அதை மதிய உணவு என்று தந்தார்கள்… சாப்பிடும் போதே திட்டுமுட்டு அடிச்சு, கறி மூஞ்சில அடிச்சிருச்சு… அப்போதுதான் பார்த்தேன் ஒரு சிறிய ப்ளாஸ்டிக் பாக்கெட்டில், வினிகரில் ஊற வைத்த காரட், முள்ளங்கி மற்றும் மிளகாய் ஆகியவற்றை வெஞ்சனமாகத்  தந்திருந்தார்கள்… அப்புறம் அந்த வெஞ்சனத்தைத் தொட்டுக்கிட்டுத்தான் ஷவர்மாவைச் சாப்பிட்டு முடிக்க முடிந்தது… இப்ப எனக்கு மிகவும் பிடித்தமான உணவு வகைகளில் ஷவர்மாவும் ஒன்றாக இருந்தாலும், முதல்நாள் முதல் ஷவர்மா என்னவோ அன்றைக்கு பெரிசாக மனசுக்குப் பிடிக்கவில்லை…

நான் வந்த காலம் நல்ல வெயில் காலம்… வெயில்காலத்தின் உச்சகட்ட  மாதத்தில் அமீரகம் வந்திருந்தேன்… பணியின் பொருட்டு முதன் முதலாக வேலைக்குச் சென்றது நல்லதொரு அருமையான மொட்டைப் பாலைவனத்திற்கு நடுவே கட்டப்பட்டிருந்த அனைத்து வசதிகளுடன் கூடிய அல்ட்ரா மாடர்ன் கட்டிடத்தில்… (இப்போது அந்த இடம் பாலைவனச் சோலையாக இருக்கிறது)

அந்தக் கட்டிடத்தின் தரை தளத்தில் நிறைய அமெரிக்க, ஐரோப்பிய மற்றும் அரேபிய உணவகங்கள் இருந்தன… அப்போது என்னுடைய மேலாளர்களே அந்த உணவகங்களில் சாப்பிடும் அளவிற்கு வசதி படைத்தவர்களாக இல்லை… அப்புறம் நான் எங்கிட்டுச் சாப்பிடுறது… 

எங்கள் வாகன ஓட்டுனர், அப்புறம் கூட வேலை செய்யும் சில தெரிந்தவர்கள் அங்கிருந்து ஒரு நான்கு கிலோமீட்டர் தள்ளி உள்ள ஒரு பெட்ரோல் ஸ்டேசனில் இருக்கும் , காஃபெடேரியாவிற்கு சாப்பிடச் செல்லும் போது என்னையும் இணைத்துக் கொண்டார்கள்…

எந்த ஒரு சுவையும் எள் முனையளவு கூட இல்லாத நீளவாக்கில் இருக்கும் ஒரு ”பன்”னிற்கு நடுவே, ஒரு ஆம்லெட்டை வைத்து அதன் பெயர் சாண்ட்விச் என்று சாப்பிடக் கொடுத்தார்கள். இரண்டு திர்ஹம்களும் எழுபத்தைந்து ஃபில்ஸ்களும்.

எந்த உணவைச் சாப்பிட்டாலும், சாப்பிட்டு முடிச்சவுடன் எங்கூர்ல நாங்க எப்படிச் சாப்பிடுவோம் தெரியுமா? அப்படினு சொல்லாதவர்கள் யாரும் இருக்க மாட்டார்கள். அதுலயும் சுவையான உணவுகளை மட்டுமே அல், பகல் அனைத்து வேளைகளிலும் கிடைக்கப் பெற்று, சாப்பிட்டு வந்த மதுரைக்காரர்களுக்கு எந்த ஒரு புது ஊர் உணவையும் உடனடியாக ஏற்றுக் கொள்ள மனசு ஒப்பாது… 

எல்லா உணவையும் அதன் சுவையையும் எங்க ஊர் உணவோடு ஒப்பீடு செய்து பார்க்கும் மனசு.. எப்பவும் எங்க ஊர் உணவுதான் தராசுல எடை கூட நிக்கும்…

அப்படியாக இருந்த எனக்கு, அந்த சாண்ட்விச்சை மென்று முழுங்கிய போது தெரிந்தது விதி வலியது என்று... ஏன்னா ஊர்ல எல்லாத்துக்கும் நொட்டை சொன்ன காட்சிகள் கண் முன்னே வந்து போகுமா இல்லையா?

சரி என அதைச் சாப்பிட்டு முடித்தவுடன் ”லெபன் அப்” என்ற ஒரு அரிய பானத்தை குடிக்கக் கொடுத்தார்கள், எழுபத்தைஞ்சு ஃபில்ஸ் விலை. அந்த டப்பவைப் பார்க்கும் போதே பசக்குனு மனசுக்குப் பிடிச்சுப் போச்சு… என்னங்கய்யா இதுனு கேட்டேன், ”மோர்”தான் குடிங்கன்னாங்க…

முதலில் அந்த டப்பாவை எப்படிப் பிரிப்பது என்றே தெரியவில்லை… எந்தப் பக்கமும் திறப்பு இல்லை, நம்மூர் ஃப்ருட்டி மாதிரி ஏதும் ஓட்டையும் ஸ்ட்ராவும் இருக்குமா என்று பார்த்தால் அதுவும் இல்லை. அப்புறம் அவர்களே அந்த டப்பாவைத் திறக்கும் தொழில்நுட்பத்தைச் சொல்லித் தந்தார்கள்.. சிந்தாமல் குடிப்பதும் ஒரு கலை…

ஒரு மடக்கு உள்ளே போனதும்தான் தெரிந்தது, அட அட அட இது தேவாமிர்தம்யா… அந்த வெயிலில் அலைந்து திரிந்து வந்து, லெபான் அப் குடித்ததும், அது வாயிலிருந்து வயிற்றுக்குப் போகும் பாதை முழுவதும், மோரின் சுவையையும், அது தரும் இன்பத்தையும் முடிந்தது… 

அப்படி ஒரு சுவையான மோரை இதற்கு முன்னால் எங்கும் குடித்ததில்லை… குடித்து முடித்ததும் நாக்கு அண்ணத்தில் சப்புக் கொட்டுவது உறுதி… வெயில் காலத்தில், குறிப்பாக நோன்பு காலங்களில் இஃப்தாரில் லெபான் அப் பருகும் போது உடலிலிருந்து வெப்பமெல்லாம் வெளியேறுவது போல உணரமுடியும்.

லெபான் அப் எனும் மோர் – அட்டைப் பெட்டிக்குள் நிரப்பப்பட்டிருக்கும் ”தேவாமிர்தம்”

மைக்ரெய்ன் தலைவலி

அமீரகம் வந்த காலந்தொட்டு எப்போதும் உடனிருந்தது தலைவலி… தலைவலியென்றால் வெறும் தலைவலியல்ல… எமத் தலைவலி… அதற்கு பெயர் மைக்ரெய்ன். தலையின் முன்புறம், பக்கவாட்டில், ஒரு பக்கமாக, காதின் பின்புறம் அல்லது முழுத் தலையும் என அதன் விருப்பப்படி பிடித்து ஆட்டுவிக்கும் …

சரி எப்ப தலைவலி வரும் என்றால், படைத்த பிரம்மனுக்கே தெரியாத சுகப்பிரசவ பிள்ளைப் பேறு போலத்தான்  மைக்ரெய்ன் முதலில் இருந்தது… பின்னர் சீசரியன் போல நமக்கு நன்றாகவே தெரிந்து விடும் இதோ இன்னும் பத்து பதினைந்து நிமிடத்திற்குள் தலைவலி வந்துவிடும் என்று… இத்தனை ஆண்டு காலத்தில், அப்படியாக மைக்ரெய்ன் வரப்போவதற்கான அறிகுறி வந்த பிறகு ஒரு நாள் கூட தவறியதில்லை, அது மரணம் போல உறுதியாக வந்தது…

கூடுதலான வெயில், குளிர், வெளிச்சம், பசி வந்த பின் உணவுண்ண நேரம் சிறிது தவறினால், தொலைதூரப் பயணம், கடல் குளியல், குளிர்ந்த உணவு, மிகவும் சூடான உணவு, காத்திருத்தல், மஞ்சள் விளக்கு,  கணினி கூடுதலாகப் பார்த்தல், வெயில் நிற்றல், கோபம், துக்கம், ரொம்ப சத்தமாக சிரித்தல், அழுத்தம், புழுக்கம், இளம் இசையமைப்பாளர்களின் இசை, முட்டை பல்பு, குழந்தையின் அழுகைக் குரல், அளவுக்கதிகமான ஒலி ஆகியன மைக்ரெய்ன் தலைவலி உண்டாக்கூடிய காரணிகளில் சில…

தலைவலி வந்துவிட்டால் என்னென்ன ஆகும் என ஃபேஸ்புக்கில் சில போஸ்ட்கள் சில நேரங்களில் இட்டதுண்டு..

”அறையை மணக்கச் செய்ய எதோ வாசனைத் திரவியத்தைத் தூவுகிறார்கள்.

தலைவலி இஸ் ஆன் த வே என்று என் மூளை கூவுவதை அவர்களுக்கு எப்படிச் சொல்வேன்?

சுவர்க்கடிகார நொடிமுள்ளின் ஒலி கூட பேரிடியாய் தலையில் இறங்கும் தலைவலி வந்தவுடன்...

பசி வந்தால் மட்டுமல்ல, தலைவலி வந்தாலும் பத்தும் பறந்து போகும்...

என் விண்வெளி தலைக்கு மேல் திறந்ததோ அடடா...

ஆமாம்ப்பா அப்படித்தான் மொத ஆரம்பிக்கும், அப்புறம் விண்வெளி என்ன தலையே திறந்த மாதிரி கடுமையா வலிக்கும்... அதான் மைக்ரெய்ன் தலைவலி...

எத்தனை மாத்திரைகள் சாப்பிட்டாலும், டைகர்பாம், ஆக்ஸ் ஆயில் என மருந்துகளைத் தேய்த்தாலும் கொஞ்சம் கூட அசராமல் என்னைக் கொடுமைப்படுத்தும் தலைவலி, கொஞ்ச நேரம் தூங்கி எழுந்தால்தான் என்னை விட்டு விலகுகிறது...

யாராவது தலை வலிக்கிறது என்று சொன்னால், உடனே அவர் மேல் இரக்கம் உண்டாகிறது... ம்ம்ம்ம்ம்....

தனக்கு வந்தால்தான் எந்த வலியையும் உண்மையாக உணர முடிகிறது...

தலைவலி வரப்போவதை முன்கூட்டியே அறிந்து மாத்திரை எடுத்துக்கொள்பவனே மைக்ரேன் அறிவாளி.

என்ன ஒன்று; இந்த மைக்ரேன் தலைவலியை எப்படி முற்றிலுமாக வராமல் நிறுத்துவது என அறியாத முட்டாளும் அவனே.

Hi headache, I truly appreciate your punctuality and the schedule that you are keeping up. Kindly consider giving me a break for an hour at least. Thanks.

என்னது நாலஞ்சு நாளா தலைவலி வரலையேனு நினைச்சாலே போதும். அன்றே உங்களுக்குத் தவறாமல் வந்துவிடும். “

 சரி… இதற்கான மருத்துவம் என்னவென்று தெரியாமல், அறியாமைதான், தொடக்கத்தில் பெனாடோல் ஒன்று எடுத்துக் கொள்வதுண்டு… பின்பு ஒரே நேரத்தில் இரண்டு எடுத்துக் கொள்ள வேண்டிய கட்டாயம்… பின்பு தூங்கி எழுந்தால் தலைவலி குணமாகும்… தலைவலி வந்து போன போனபிறகு உடலே இலகுவாக இருக்கும்… எதோ இறக்கை முளைத்தது போல ஓர் உணர்வும் புத்துணர்ச்சியும்…

இப்படியாகத் தொடர்ந்த தலைவலிக்கு வேறு வழியில்லாமல் மருத்துவமனைக்குச் சென்று பொது மருத்துவர் ஒருவரைப் பார்த்தேன்… அவர் அப்பொழுது சந்தையில் வந்திருந்த ஒரு மைக்ரெய்ன்க்கான தலைவலி மாத்திரையைப் பரிந்துரைத்தார்… இதிலுள்ள சிறப்பு என்னவென்றால் தலைவலி வரும் போது புதுமாத்திரை எடுக்கத் தொடங்கினால் எதோ சரியானது போல் தோன்றும்… பின்பு வழக்கம்போல எந்த மாத்திரைக்கும் கட்டுப்படாத சண்டியராக தலைவலி வெறியாட்டம் தொடங்கி விடும்… 

அதன் பின் நான்கைந்து முறை வெவ்வேறு பொது மருத்துவராகப் பார்த்து விட்டு, அவர்கள் அந்த நாளில் சந்தையில் இருந்த மைக்ரெய்ன் மாத்திரையைப் பரிந்துரைத்தார்கள்… எல்லாம் தின்றாகிவிட்டது… வாரத்திற்கு நான்கு அல்லது ஐந்து முறை எடுக்க வேண்டியதாகிப் போனது… அதும் ஒரே நேரத்தில் இரண்டு மாத்திரை… அதும் பெனாடொல் எக்ஸ்ட்ரா போன்ற கூடுதல் சக்தியுள்ள மாத்திரைகள்… எதற்கும் கட்டுப்படமாட்டேன் என்று விஸ்வரூபம் எடுத்தாடியது தலைவலி… 

இப்படியே நாட்கள் கடந்தன… காரில் தலைவலி மாத்திரை, அலுவலகத்தில் தலைவலி மாத்திரை, வீட்டில் எப்போதும்… என எல்லா நேரத்திலும் சூழலிலும் தலைவலி மாத்திரையைக் கையில் வைத்துக் கொண்டே அலைய வேண்டிய கட்டாயம்… மைக்ரெய்னுக்கென்று விற்கப்பட்ட அனைத்து விதமான மாத்திரைகளையும் சாப்பிட்டிருக்கிறேன் என்று சொல்லலாம்… வாரத்தில் நான்கைந்து முறை குறையாமல் இருந்தது… என்னுடன் பழகுபவர்கள் என்னைத் தெரிந்தவர்கள், உடன் வேலை பார்ப்பவர்கள் அனைவருக்கும் நான் தலைவலிக்காரன் என்று நன்றாகத் தெரியும்… யாராவது தனக்குத் தலைவலிக்கிறது என்றால் அவர்கள் மேல் எனக்கு ஒரு அனுதாபமே வந்துவிடும்… ஆறுதலாகப் பேசத் தோன்றும்…

இப்படியாக கிட்டத்தட்ட பத்தாண்டுகள் தொடந்து ஆட்டிப்படைத்த தலைவலி, அன்றொரு நாள் எதோ ஒரு தமிழ் நிகழ்ச்சிக்கு சென்று விட்டு வந்து (நிகழ்ச்சி நன்றாகத்தான் இருந்தது) வீட்டிற்கு வந்ததும் உச்சத்திற்கு சென்றது… இது எப்போதும் போல இல்லை… கடுமை கூடுதலாக இருந்தது ஒருவேளை மண்டை வெடித்து விடுமோ என்றும் தோன்றியது… உடனடியாக இரண்டு மாத்திரை போட்டுவிட்டு படுத்து விட்டேன்… ஒரு நிலைக்குமேல் இது ஏதோ நம்மைக் கொல்லப் போகிறது என்றஞ்சி கிட்டத்தட்ட மயங்கிவிட்டேன்… 

பின்பு தம்பி வந்து மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றான், அங்கு வேலை பார்த்த தங்கை என்னண்ணே உங்களுக்கு பிபி இப்படி கூடுதலாக இருக்கிறது என்று பயந்து உடனடியாக மருத்துவரிடம் காட்டினார்கள்… மருத்துவர் தலைவலியால்தான் அழுத்தம் கூடியிருக்கிறது என்று உடனே ஒரு வலி குறைக்கும் மருந்தை நரம்பு வழி ஏற்றச் சொன்னார்… அதன் பின் சரியாகி வீடு வந்து சேர்ந்தேன்… அந்த மருத்துவர் சொன்னது போல் வெயிலில் நிற்காமல், குளிரில் நிற்காமல், வெயிலை நேரடியாகப் பார்க்காமல் இன்னும் பல பல கட்டுப்பாடுகளுக்குள் என்னைப் பழக்கிக் கொண்டிருந்ததால் சில மாதங்களுக்கு வாரத்தில் மூன்று முறைதான் வந்தது மைக்ரெய்ன்.

அடுத்த தாக்குதல் 2019 அக்டோபர் மாதம் நடந்தது.. அதே போல் கடுமையான தலைவலி, மண்டை வெடித்து விடும் என்ற நிலைதான் என்றாலும் இம்முறை கடந்த முறையை விட கூடுதலாக இருந்தது… செயலிழந்து விழுந்து விட்டேன்… மனைவி எங்கள் குடும்ப நண்பரை ஃபோனில் அழைக்க, அவர்கள் வந்து என்னை மருத்துவமனையில் அவசர சிகிச்சையில் சேர்த்து அதே போல் வலி குறைக்கும் மருந்தை நரம்பில் ஏற்றி ஒரு வழியாகச் சரி செய்தார்கள்… 

அந்த மருத்துவமனையில் எனக்கு அவசர சிகிச்சை செய்த மருத்துவர் சொன்னார், இத்தனை ஆண்டுகள் மைக்ரெய்ன் வாழ்க்கையில், நரம்பியல் நிபுணரை மைக்ரெய்னுக்காகப் பார்த்திருக்கிறீர்களா ? இல்லை என்றேன்… நாளை அந்த நிபுணரைப் பாருங்கள், அப்போதுதான் உங்கள் தலைவலிக்கான மருத்துவத்தைத் தொடங்குகிறீர்கள் என்று பொருள் என்றார்…

அதன் பின்பு தம்பி ஒருவர் என்னை நரம்பியல் நிபுணரிடம் அழைத்துச் சென்றார்… எல்லாம் கேட்டுவிட்டு, எம் ஆர் ஐ எல்லாம் பார்த்து விட்டு, உங்கள் தலையில் ஒன்றுமில்லை அதாவது பயப்படும்படியாக எந்தப் பிரச்சனையுமில்ல, இனி உங்கள் மைக்ரெய்ன் தலைவலிக்கான மருத்துவத்தைத் தொடங்கலாம் என்று தொடங்கினார்… ஆம் அப்படித்தான் சொல்ல வேண்டும், அத்தனை நாட்களாக வெறும் வலி மாத்திரைகளை மட்டும் தின்று கொண்டிருந்த நான் முதல் முறையாக மருத்துவம் பெற்றேன்… 

ஊரு விட்டு ஊரு வந்து வாழும் இந்த வாழ்வில் என்னைச் சுற்றி நண்பர்கள் மட்டும் இருப்பதால் நானும் இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறேன். எல்லா அவசர காலத்திலும் நண்பர்கள் துணை நின்றிருக்கிறார்கள்.. அவர்கள் நண்பர்களாதலால் நன்றி சொல்லத் தேவையுமில்லை. இன்னும் சொல்லப் போனால், நெருக்கமான நண்பர்கள் இந்தத் தலைவலிக்குச் சொன்ன சில வழி முறைகளையும் பின்பற்றி வருவதால், தலைவலியை நான் கண்டு பல நாட்களாகி விட்டன… Go Slow… It helps,really… Don’t invite that villain by hurrying up things…

வாரத்திற்கு ஐந்தாறு முறை என்றிருந்த மைக்ரெய்ன் அக்டோபர் 2019 தாக்குதலால் நரம்பியல் மருத்துவரைப் பார்த்த பிறகு, இன்று வரை மாதத்திற்கு இரண்டு முறை வருவது கூட அரிதாகிப் போனது… 

ஆகவே ”மைக்ரெய்ன் தலைவலி உள்ளவர்கள், வெறும் தலைவலி மாத்திரைகளை உண்ணாமல், நரம்பியல் நிபுணரைச் சந்தித்து முறையான தேவையான, முறையான மருத்துவத்தைப் பெறுங்கள்.” 

(இந்த இரண்டு வரியை எழுதுறதுக்குத்தான் இவ்வளவு பெரிய பதிவா?? என வையாதீக)

”வாழ்க்கையை வாழப்போறேன்”

பாய்ஜான் ஊருக்குப் போறேன் ...

ஏன் பாய்ஜான் என்னாச்சு...

என்னத்த சொல்ல, வந்து பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் ஆச்சு பாய்ஜான்... 900 சம்பளத்துக்கு வந்தேன்... இப்பத்தான் 2000 கிட்ட சம்பளம் வந்திருக்கு... வந்த நாள் முதல் என் உழைப்பிற்கு தேவையான உடல்நிலையைத் தக்க வைக்க உணவுக்காக மட்டும் பணம் செலவளித்திருக்கிறேன். வேறு எந்தச் செலவும் செய்யததில்லை, இங்கே எங்கெங்கு என்னென்ன இடங்கள் இருக்கிறது என்று கூட எனக்குத் தெரியாது.இப்படி இறுக்கிப் பிடிச்சு சேர்த்த காசெல்லாம் குடும்பத்திற்கு அனுப்பி வைத்தேன்.

நான் இங்கு வந்த மூன்றாண்டுகளில் மனைவிக்கு உடல் நலமில்லாமல் போய்விட்டது, அனுப்பிய பணமெல்லாம் அவளின் வைத்தியத்திற்கே செலவு செய்தாகிவிட்டது. இரண்டு பிள்ளைகளும் ஹைஸ்கூலில் படிக்குமளவுக்குப் பெரியவர்களாகிவிட்டார்கள். பெரியவர்களானால் அம்மா அப்பா பேச்சைக் கேட்க கூடாது என எதும் எழுதிவைத்து விட்டானா எனத் தெரியவில்லை. அம்மாவின் பேச்சைப் பிள்ளைகள் கேட்பதுமில்லை, அவளால் அவர்களைக் கட்டுப்படுத்தவும் இயலவில்லை.

எனக்கும் அவர்களுடன் நாள்தோறும் பேசவோ கேட்கவோ வசதியில்லை. அதான் முடிவா ஊருக்குப் போயிராலாம்னு முடிவுபண்ணிட்டேன் பாய்ஜான். மனைவியின் உடல்நிலை ஒருவேளை நான் அருகிலிருந்தாலே சரியாகிடுமோ என்னமோ தெரியல. ஆனாலும் நான் அவளை கூடவே இருந்து பாத்துக்கணும்னு நினைக்கிறேன், என் இறுதி வரை அல்லது அவள் இறுதி வரை. அவள் எனக்கு ஒரு குடும்பத்தைத் தந்தவள் பாய்ஜான்.

ஆனால் என் பிள்ளைகளுக்குத்தான் நான் எதோ வெளியாள் மாதிரி ஆகிட்டேன் இப்போ. அவர்களும் வளர்ந்து நிமிர்ந்து விட்டார்கள் என் பேச்சைக் கேட்பார்களா எனத் தெரியவில்லை. நான் ஊரில் இருந்தால், அப்பானு ஒருத்தன் இருக்கானேனு அவர்களுக்குக் கொஞ்சம் நினைப்பாவது இருக்கும்.

எப்ப ஊருக்குப் போகிற நேரம் வரும்னு வந்திறங்கிய நாள் முதல் நாள்தோறும் நினைச்சிக்கிட்டு இருந்தேன். என்னமோ எனக்கு இப்பத்தான் அந்த நேரத்தை வழங்கியிருக்கிறான் இறைவன். போய் இனி சம்பாரிக்க முடியுமானு தெரியல, ஆனா வாழ்க்கையை வாழப்போறேன் பாய்ஜான். என்று சொல்லி முடிக்கும் போது கண்கள் கலங்கிவிட்டது

இறைவன் நாடினால் எல்லாம் சரியாகிடும் பாய்ஜான் , பிள்ளைகள் புரிந்துகொள்வார்கள், மனைவிக்கு எல்லாம் சரியாகிவிடும் பாய்ஜான் என சொல்லிவிட்டு நகரும் போது என் கண்ணும் கலங்கிப்போச்சு. ”வாழ்க்கையை வாழப்போறேன்” எனும் கனத்த சொல் இன்னும் கேட்டுக்கொண்டேயிருக்கிறது.

வீராப்பு - ”பரிவை” சே. குமார்

பொழுது பளபளனு விடிவதோடு கதை தொடங்குது… ஒரு தகவல தெரிஞ்ச பிறகு உங்களுக்குத் தெரியும்னு நினைச்சு சொல்லாம இருந்துட்டேன் என்று இப்போதைய மனிதர்களைப் போல கிராமத்தானால் இருந்து விட முடியாது… தான் கேள்விப் பட்டத உடனடியாக உரியவனிடம் முதலில் கொண்டு போய்ச் சேக்காம நிம்மதியா இருக்க முடியாது… அப்படி தான் கேள்விப்பட்ட சேதியோடு சாமிநாதன் வீட்டு வாசலில் நிற்கிறார் சேதுக்கரசு… சொல்லும் சேதி என்னன்னா செல்வம் என்பவரின் மகன் குடும்பத்தோடு வந்திருக்கான்… யார் இந்த செல்வம் அவர் மகன், அவன் வந்ததுக்கு இவர் ஏன் பதறுகிறார் என அறியும் ஆர்வத்துடன் கதையைப் படிக்கத் தூண்டுகிறார் தம்பி குமார்…

அவுக பங்காளிகளுக்குள்ள நடைமுறை வழக்கத்தை மீறி ஒரு பெண்ணைக் கட்டுகிறார் செல்வத்தின் மகன்… பையன் வீட்டுலயும் பொண்ணு வீட்டுலயும் அறிவுரைங்கிற பேர்ல தங்களுடைய வறட்டு கவுரவத்தை வீராப்பாக காட்டிவிட்டு வருகிறார் சாமிநாதன்… அதெல்லாம் கண்டுக்காம அவுக ஓடிப் போய் கல்யாணம் கட்டிக்கிறாக…

மனுசன் சில தலைமுறைகளுக்கு முன்னால ஏற்படுத்திய எதோ ஒரு பழக்கத்தை என்னா ஏதுனு எதுவும் தெரிஞ்சுக்காம அப்படியே இன்னமும் புடிச்சுக்கிட்டு தொங்கிறதும், அதுதான் நடைமுறைங்கிறதும்,  அதை மீறுபவர்கள் மீது கடுமையான எதிர்ப்பைக் காட்டுவதும் தொடர்வதை அதன் விளைவுகளையும் மிக எளிமையான எங்கள் மண்ணின் மொழி வழக்கில் கதையாக எழுதியிருக்கிறார் தம்பி…

செல்வத்தை செலுவம் என்று எழுதியதுமே எங்கள் மண்ணின் வழக்கு வந்து விடுகிறது...  தொடர்ந்து சொல்லி வரும் காட்சிகள், டீ டம்ளர்ல ஈ மொய்க்கிறது, எருக்கூட்டுவதற்கு கட்ட விளக்குமாறு, வேண்டாம்னு சொல்லியும் ஏன் காபி போட்ட, சரி கொண்டானு வாங்கிக் குடிக்கிற கோபத்துக்குள்ள பாசம் என இந்த வீராப்பு என்னும் சிறுகதையில் மண்ணின் மக்களின் அணுகுமுறை, கிராமத்தின் வாழ்வியல்  ஆகியனவற்றை தேவையான அளவு திருத்தமாக காட்சிப் படுத்தியிருக்கிறார்…

கடைசியாக சாமிநாதன் குடும்பத்தில் நடந்த ஒரு தற்கொலைச் சாவை நினைவு படுத்தும் செல்வம், சாமிநாதன்களின் வீராப்பு என்னும் வறட்டுக் கவுரவத்தின் மேல் சாணியடித்திருக்கிறார்…

நல்ல கதை, இன்னும் நிறைய எழுதுங்க… உங்கள் படைப்புகள் நூலாக வரவேண்டும்… வரும்… வாழ்த்துகள் எங்கள் மண்ணின் எழுத்தாளனே…

பி.கு. வீராப்பு – ரியாத் தமிழ்ச் சங்கம் நடத்திய உலகாளவிய சிறுகதைப் போட்டியில் இரண்டாம் பரிசு பெற்ற கதையாகும்.
கதையைப் படிக்க இங்கே சொடுக்கவும்...

குட்டிகோரா

பொதுத் தமிழுக்கு எப்போதுமே ஈர்க்கும் திறன் குறைவு வட்டார வழக்கை ஒப்பிடும் போது… வட்டார வழக்கில் பேசப்படும் போது எழுதப் படும் போது மட்டுமே உணர்வுகள் உள்ளபடியே கடத்தப் படுவதவாக நம்புகிறவன் நான். வட்டார வழக்குத் தமிழே தேன்… முக்கனிச் சுவை வட்டார வழக்குத் தமிழ்...

நாஞ்சில் வழக்கில் தம்பி தெரிசை சிவாவின் சிறுகதைத் தொகுப்பு - குட்டி கோரா…

ஒரு நூலை வட்டார வழக்கில் எழுதுவதம் மூலம்  என்னென்ன செய்து விட முடியும்? மண்ணை மண்ணின் நிறத்தை மணத்தை பரப்பை மக்களை உணவை நீரை கல்லை மலையை காற்றை செடியை பூவை மரத்தை என என்னென்ன முடியுமோ எல்லாவற்றையும் தன் எழுத்தின் வழி கொண்டு வந்து காட்டிவிட முடியும்…. பகிர்ந்து கொள்ள முடியும்… உணர்த்தி விட முடியும்…. நாஞ்சில் பகுதியில் இருக்கும் மக்களின் பேச்சு, அவர்களுக்குண்டான குணநலன்கள், விழாக்கள், சாமிகள், இன்னும் என்னென்னவோ எல்லாவற்றையும் குட்டிகோரா தொகுப்பின் மூலம் கடத்தியிருக்கிறார் தம்பி சிவா… சுடலை மாடனும், இசக்கியும், முண்டனும் நூலின் எல்லாப் பக்கங்களிலும் படுத்தும் நின்றும் நடந்தும் கொண்டிருக்கிறார்கள்… முறுவல் கெட்டி கரிசல் தோசை ரச வடை, சாமி கொண்டாடி, படைப்புச் சோறு, பலி உதிரம், ஆராதனைக் கொட்டு, வில்லுப் பாட்டு, அக்குப்பிரை, இளையராஜாவின் இசை வீச்சு, சாமியார்களின் பூஜை அட்டூழியங்கள், துரைப்பாட்டா நாட்டு வைத்தியங்கள், முதல் தலைமுறை பட்டதாரி மகன் அப்பாவின் வேலை பார்க்க வைக்கப் படும் போது ஏற்படும் சிக்கல்கள், அப்புறம் சுடலை சுடலை சுடலை சுடலை இசக்கி இசக்கி முண்டன் என கலந்து கட்டி ஆடியிருக்கார் தம்பி சிவா….

தோசை… படிக்கத் தொடங்கியங்கியதுமே அவர் சொல்லி வரும் அத்தனை வகை தோசைகளும் ரச வடையும் நாக்குல எச்சி ஊற வைக்கும்… எளிமையான மொழி நடை கதை ஓட்டம் அழுத்தமான கருத்துகளுடன் கூடிய முதல் கதை… ரசிச்சுப் படிச்சேன்… கோயிலும் வேண்டாம் மசூதியும் வேண்டாம் ஒரு பல்கலைக்கழகத்த கட்டுங்கப்பா என்பது நல்ல தீர்வாக என் மனசுக்கும் பட்டது....

ஆதிமூல பெருமாள் எனும் அண்டியைப் பற்றியும் அவன் உருவத்தைப் பற்றியும் சிவா எழுதியிருப்பதைப் படித்தாலே சிவாவின் நக்கலும் நையாண்டியும் நன்றாகத் தெரியும். அதிலும் குறிப்பாக அண்டியின் வேட்டியின் நிறம் பற்றிக் குறிப்பிட்டிருப்பது செம… ரொம்ப ரசித்த காட்சிகள் பச்சை மட்டைய கொண்டு போய் போட்டுட்டு யோய் பெருசு இன்னும் நீ சாகாலையானு கேக்குறது… பேப்பர் போடுற வேலைக்குப் போயிட்டு வாத்தியார் வீட்டு வாசல்ல கத்தி அந்தப் பெரிய மனுசன்மானத்த வாங்குறது யப்பா நல்லா சிரிச்சேன் சிவா…

அணுகுண்டு

ஒன்னுமேயில்லாமா எவனாவாது எதையாவது கெளப்பிவிட்டுட்டுப் போனதுக்கு நாம இம்புட்டு நாளு சேத்து வச்ச அம்புட்டும் போய், படாதபாடு படவேண்டியிருக்கவேண்டிய நிலையவும், மத ரீதியான ஆபத்து நிலையையும் ரொம்ப எளிமையா இதுல காட்டிட்டுப் போயிட்டார்… மேக்கொண்டு இதுல பேசுறதுக்கு ஒன்னுமில்லை… ஆனா ஒரு பொரணிய யாரெல்லாம் எங்கெல்லாம் எப்படியெல்லாம் பேசுறாய்ங்கனு இந்தக் கதெ தொடங்கும் போது சொல்லி வாராரு பாருங்க அது செமயா இருக்கும்…. வேலை வெட்டி இல்லாம பொரணி பேசுறதுக்குனே கன பேரு இப்படித் திரியிறான், இப்ப வாட்ஸாப் க்ருப்லாம் ஆரம்பிச்சித் திரியிறான்...

கும்பாட்டக்காரி

பச்சை பச்சையா பேசுனாலும் அதுல இருக்குற உண்மை நாகரீகமான பூசி மொழுகிற பேச்சுக்கு எப்பவுமே இருக்கிறதில்லை… அந்த வேலை குறிப்பிட்ட காலத்துக்கு மட்டும்தான் அதுக்கப்புறம் வேற வேலை பாத்தே ஆக வேண்டியிய கட்டாயம் அல்லது உசுர முடிச்சுக்கணும்… அது அவுகளுக்கும் தெரிஞ்சதுதான்…வேற வழியுமில்லை… ”வாழ்க்கை ரொம்ப கஷ்டமாகும் போது இந்த மாதிரி பாட்டைக் கடைசி ஒரு வாட்டி கேக்கணும்… அந்தால…பால்டாலை அடிச்சுச் சாகணும்னு” என்று வள்ளியம்மை என்னும் பாட்டுக் கிறுக்கி சொல்வதன் மூலம், இளையராஜாவே இவர்களின் காயங்களுக்கு களிம்பு என்று சொல்வதாகக் கருதுகிறேன்… இதற்கு எழுத்தாளர் சிவாவின் எண்ணவோட்டம் என்னவென்று அறியவும் ஆவல்….

சடலச்சாந்தி

இது ஒரு சிறப்பான சம்பவம்… அவன் இவன் ஜிஎம் குமார்தான் ஜமீனாக என் கண் முன்னாடி இருந்தார்… சிவாவின் எழுத்தின் வலிமை காட்சிகளைக் கண்முன்னே விரித்துக் காட்டுவது… படித்துக் கொண்டிருக்கும் போது அப்படியே உங்களை அந்தக் காட்டுக்குள்ளும் அந்த பூஜையறைக்குள்ளும் இழுத்துச் சென்றுவிடுவார்… சாம்பிராணி மணமும் வந்தாலும் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை…. ஆண்டைகளின் ஆணவம், விசுவாசத்தால் மாண்டு போதல், ஆணவக் கொலைகள் என வரிசையாக நடந்து முடிகிறது…

வெத்தலப்பெட்டி…

இந்தத் துரைப்பாட்டா இல்லாத ஊரே இல்லைங்கலாம்… அப்படி எல்லா ஊர்லயும் இப்படி ஒரு ஆளு இருப்பார்…. எவன் பேச்சையும் மதிக்கிறதில்ல… அவரு கண்ணுக்குத் தெரியாம ஊருக்குள்ள எதுவும் வரவோ போகவோ முடியாது… இவுக பெரும்பாலும் பெட்டிக்கடைத் தொழிலதிபதிர்களோ இல்லைனா மந்தைல வெட்டியா படுத்திருப்பவராகவோ இருப்பார்…. செம கேரக்டர்… இப்பக் கொஞ்சம் வெள்ளையும் சொள்ளையுமா மாறியிறியிருந்தாலும் பழைய போக்குவரத்தெல்லாம் ஞாபகம் வச்சு பேசுற பழைய கூட்டாளியான ஒரு நண்பன் இன்னும் இந்த துரைப்பாட்டாக்களுக்கு நட்பாக இருப்பது ஒரு சொகம்தான்… நிறைய பேர் அப்படிப் பாத்தும் இருக்கேன்... அந்த ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து பேச ஆரம்பிச்சா பல பேரு கதை நாறிப் போகும்... அம்புட்டு ரகசியம் அவுக வச்சிருப்பாக... ரொம்ப ரசிச்ச கதை…

மலையாளப்பேய்கள்… அந்த பைக் பின்னாடியே உக்காந்து வந்தேன்யா… கிராந்தி பூ வாசம்லாம் வந்துச்சு…. இன்னும் அஞ்சாறு கதை உங்க வழக்குல படிச்சுட்டா உங்கூரு பேச்சும் வந்துரும் போல…. அந்த பல்லல்லால்ல உச்சரிக்க ரொம்ப குழறுதுப்பா…. J

பேண்ட்

நெஞ்சத் தொட்ட கதைப்பா… கடைசில கிளிசேவா அப்பன கொன்றுவீங்களோனு பயந்துட்டேன்… நல்லவேளையே நல்லபடியா முடிச்சீங்க… நாஞ்சில் வழக்குல அவுக போடுற காரசாரமான சண்டைக் காட்சிகள் வசனங்களெல்லாம் எனக்கு படிக்கும் போது செம சிரிப்பாத்தான் இருந்துச்சு…. கடைசில என்னால உனக்கேண்ட்டா அவமானம் மகனேனு, தொடையே கிளிஞ்சாலும் பேண்ட் போட்டுத் திரிஞ்ச அப்பா பாகுபலி சிலை மாதிரி உயர்ந்துட்டார்…. நெஞ்சு கனத்துப்  போச்சுப்பா…

ஆசான்…

செம… ஆசான்… வகுப்பெடுப்பதும் அந்த மாணவர்களிடம் அள்ளி விடுவதும்… யப்பப்பா செம.. அதுலயும் கத்தில சுண்ணாம்பு எடுத்து கொடுப்பேனு அடிச்சு விட்டது செம நகைச்சுவை…. என்னுடைய ஒரு ஆசிரியரை ஞாபகப் படுத்தியது…. இராத்திரி தண்ணியப் போட்டுட்டு நடந்து வர்ற காட்சியை, படுத்துக்கிட்டு வாசிச்சிக்கிட்டிருந்தவன் சிரிச்சுக்கிட்டு எந்திரிச்சு உக்காந்து வாசிக்க ஆரம்பிச்சிட்டேன்… சுடுகாட்டுல கனகா டீச்சரக் கண்டு வந்தவரு, பேய எத்துறேனு அரைப்போதைல கல்லுக்கால எத்தப் போறாருனு நினைச்சேன் அதே மாதிரி கல்லுக்கால எத்தி கட்டுப் போட்டுக் கெடப்பாரு… செம சிரிப்பு ஆசான்… பொண்டாட்டிய வேற திட்டுவாரு பாருங்க அது இன்னும் செம…

முடியன்… 

மொத்தக் கதைத் தொகுப்புல ரொம்ப ரசிச்ச கதைப்பா இந்த முடியன்… யம்மாடி… என்னா செலம்பல் பண்ணிட்டான் இந்த முடியன்… யே யாத்தே… அதும் சுடலையும் முடியன் பேசுற பேச்சு வார்த்தை ஆத்தாடி ஆத்தா… வேற யாரும் இப்படி பேசிக்கிற முடியாது… சுடலை ரொம்ப வெகுண்டு பேசுனா எப்படி இருக்குமோ அப்படியே எழுத்தில வடிச்சிருக்காப்ள தம்பி…. பாத்து பத்த வைங்கடா சூடத்த இருக்க ஒரு வேட்டியும் பத்திக்கப் போகுதுங்கிறதா இருக்கட்டும், எம்புட்டு நேரமா நிக்கிறேன் எனக்கு கால் வலிக்காதாங்கிறதா இருக்கட்டும், யோவ் பலி வேண்டாம்னு சொல்லுயானு முடியன் நடத்துற பேச்சு வார்த்தையா இருக்கட்டும், சரினு பலியத் தடுக்க ரெண்டு பேரும் போடுற திட்டமா இருக்கட்டும், கடைசில திருப்பதி சாமியா பிறக்கணும்டாயப்பானு புலம்புறாதா இருக்கட்டும்,  யம்மாடி சிரிச்சு சிரிச்சு வயிறு வலிச்சுப் போச்சு… 

என்னைப் போன்ற சாதாரண வாசகனுக்கு இதான் இலக்கியம். இதோடு எனக்கான இலக்கியத் தேடல் முடிஞ்சு போச்சு…. சுடலையாக சிவாவும் முடியானாக நானும் டப்பிங் கொடுத்தால் எப்படி  இருக்கும் என்று கற்பனை செய்து கூடப் பார்த்தேன் செம  நகைச்சுவை….

இன்னும் இருக்கும் குட்டிகோரா, உலக்கருவி, நருவல் போன்ற மூன்று கதைகளும் சிறப்பாகவே உள்ளன…. நல்லா கருத்தாவும் அழகாவும், முற்போக்குச் சிந்தனை உள்ளனவாகவும் எழுதியிருக்கார் தம்பி…  அது எனக்கு எப்படிப் பட்டது என்றால், மற்ற நமக்கு அறிமுகமில்லாத ஆனாலும் பெரிய எழுத்தாளர்களின் இலக்கியத் தரமான கதை போல இந்த மூன்று சிறுகதைகளை, தம்பி சிவா எழுதியுள்ளதாகப் பட்டது…

வாழ்த்துகள் தம்பி சிவா…

ஒரு பாட்டில் உயரம் தொட இது சினிமா அல்ல. வாழ்க்கை.

இழுத்துச் செல்வதற்கோ, ஓடிப்போவதற்கோ முன்பாக, ஒருநொடி சுயநலமின்றி சிந்தியுங்கள். உங்கள் பெற்றோரையும், உங்களுக்கு அடுத்து இருக்கும் உங்கள் உடன்பிறப்புகளையும், உங்கள் துணையுடன் நீங்கள் வாழப்போகும் எதிர்காலத்தையும்.

ஒரு பாட்டில் உயரம் தொட இது சினிமா அல்ல. வாழ்க்கை.

ஓடிப்போன பின் நீங்கள் நல்ல வாழ்வு வாழ்ந்தாக வேண்டும். அதையேதான் பெற்றோரும் மனதார வேண்டுவார்கள். ஆனாலும் அவர்களின் நொறுங்கிய மனதை தேற்ற, ஆற்ற நீங்கள் இன்னொரு பிறவி எடுத்தாலும் இயலாது.

சாதி மதம் பொருளாதாரம் என எந்த வகையிலும் மற்றவர்களை விட மேம்பட வேண்டுமெனில் தன்னுடைய அறிவாலும், உழைப்பாலும், நடத்தையாலும் மேலோங்க நினைக்கவேண்டும். அதைவிடுத்து, நெடுநாளாக ஒருவரை குறிவைத்துத் திட்டமிட்டு, அன்பு காதல் என அதற்கு சாயம் பூசி, அந்த ஆணையோ பெண்ணையோ திருமணம் செய்து அதன் மூலம் ஆதாயம் அடைவது மேன்மையாகாது. இழிவு.

காதல் சாயம் பூசி உங்கள் இளமை பயன்படுத்தப் பட்டபின், சூழ்ச்சியால்தான் உங்களை இழுத்துச் சென்றிருக்கிறார்கள் என்று நீங்கள் தூக்கி எறியப்பட்ட / கைவிடப்பட்ட அன்று, நீங்கள் உண்மையைப் புரிந்து கொள்ளும் போது உங்களைத் தாங்க பெற்றோர்கள் மட்டும்தான் இருப்பார்கள்.

ஓடிப்போகும் போது உறுதுணையாக இருந்த நண்பர்கள், நீங்கள் குப்பையாக வீழ்ந்து கிடக்கும் போது, உங்களைத் தாங்குவதாக எந்த சினிமாவிலும் இதுவரை நான் கண்டதில்லை.

கிராமம் நகரம் எல்லாம் ஒன்றுதான் என்று சொல்லிவிட முடியாது. கிராமத்தில் ஒவ்வொருவரும் தங்கள் கிராமத்தில் உள்ளவர்களின் முகங்களை ஒவ்வொரு நாளும் காண்கிறார்கள். அவர்களுடன் பேச வேண்டியும் இருக்கும். குடும்பத்திற்கு அவமானம் எனில் மற்றவர்கள் முகத்தில் விழிக்க இயலாமல் அஞ்சிக் கூனிக் குறுக வேண்டியிருக்கும்.

நகரங்களில் அப்படி இருக்க வேண்டியதுமில்லை. வாய்ப்புமில்லை. பக்கத்து வீட்டுக்காரர்கள் முகங்கள் கூட பலருக்கு பல நாட்கள் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

முன்பெல்லாம் பாலுணர்வைத் தூண்டும் காரணிகள் இலை மறை காயாக இருந்த மட்டில் நன்றாக இருந்தது. இப்போது தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியால் கையடக்க கருவிகள் மூலம் எல்லாம் எல்லாருக்கும் வயது வேறுபாடின்றி வெளிப்படையாகக் காணக்கிடைக்கிறது. அதைக் கட்டுப்படுத்தவும் இயலாது.

இருவரின் எல்லாமும் நொடிப்பொழுதில் டிஜிட்டலாகப் பதிவு செய்யப்பட்டு பொதுவில் பகிரப்படுகிறது. ஆதலால் எதிலும் எப்போதும் கவனமாக இருத்தலே நம் குழந்தைகளுக்குப் பாதுகாப்பு. எல்லாவற்றிற்கும் மீறி விதி என்ற ஒன்று இருப்பதாக நம்பிக்கொள்ள வேண்டியதுதான். அதுதான் ஆறுதலும் ஆகும்.

குழந்தைகளை காதலின் பேரில் இழந்து, காணாமல் தவித்து புகார் செய்ய வரும் பெற்றோரை கொஞ்சம் மரியாதையுடன் கனிவோடும் காவல்துறையினர் நடத்தவேண்டும். உங்களுக்கு ஒரு நாளில் வரும் ஆயிரம் புகார்களில் இதுவும் ஒன்றுதான். ஆனால் பெற்றோர்கள், பிறந்ததிலிருந்து தன் குழந்தையை இத்தனை நாள் வளர்த்த நினைவுகளோடும், ஏமாற்றப்பட்ட வலியோடும், தன் குழந்தையின் எதிர்காலம் என்னாகுமோ என்ற பெருங்கவலையோடும் உங்களைச் சந்திக்க வருகிறார்கள். அவர்கள் வேதனையை ஒரு பெற்றோராக நீங்கள் புரிந்து கொண்டு செயலாற்ற வேண்டும்.

மணல் பூத்த காடு

”மணல் பூத்த காடு”

ஒரு நாவலைப் படிக்கும் போது பார்வையாளனாக தள்ளி நின்று வேடிக்கை பார்ப்பது ஒரு வகை… அந்த நாவலுடன் சக பயணியாக பயணிப்பது இன்னொரு வகை… கதையின் நாயகன் அனிஸூடன் பயணித்துக் கொண்டேதான் இந்த நாவலைப் படித்து முடித்தேன்…

முதன்முதலாக ஃபேஸ்புக்கில் இரண்டு பதிவுகள் ஒரு முன்னோட்டமாக பதிவிடப்பட்டன…. பெரும்பாலும் ரீட் மோர் என்று குறிப்போடு வரும் நீண்ட பதிவுகளைப் படிப்பதி்ல்லை… தெரிந்தவர்கள் வேண்டியவர்கள் என்றால் விருப்பக்குறியோ இதயக்குறியோ இட்டுவிட்டு கடந்து செல்வது வழக்கம்… ஆனால் இந்த முன்னோட்டப் பதிவுகள் தானாகவே விரும்பி ரீட் மோர் சுட்டியை அழுத்திப் படிக்க வைத்தன…. என்னடா அதுக்குள்ள முடிஞ்சிருச்சு என்பது போல இருந்தன அந்தப் பதிவுகள்…

பின்பு ஒரு நன்னாளில் என் கையில் ”மணல் பூத்த காடு” கொடுத்தார் முஹம்மது யூசுஃப் அண்ணன்…

ஒருவனைப் பற்றி முழுமையாக அறிந்து கொள்ள அவனுடன் பயணம் செய்தால் போதும் என்பது நபிகள் நாயகத்தின் பொன்மொழி… இதுவே இந்த நாவலின் முன்னுரையின் முதல் வரியும் ஆகும்…. ஆகவே குறைந்த காலத்தில் நிறையப் பயணங்கள் செய்திருந்த எனக்கு, அந்த வரிகள் அடுத்தடுத்த பக்கங்களைப் புரட்ட ஆவலைத் தந்தன….

எடுத்தவுடன் அரேபியாவின் பாலைவனப் பகுதியின் பால்வெளிச்சத்திற்கு, நாவலை வாசித்துக் கொண்டிருக்கும் உங்களை, உக்கார்ந்த இடத்திலிருந்து அப்படியே தூக்கிக் கொண்டு போய் அங்கே விட்டு விடுகிறார்… அங்கிருந்து நீங்களும் பயணம் செய்து கொண்டேயிருப்பீர்கள்… அங்கே ஒட்டகம் மேய்க்கும் ஹனீஃப்க்கும் அவர் மகனுக்கும் நடக்கும் உரையாடலும் அந்தக் காட்சி அமைப்பு அவர் அழைத்துச் செல்லும் இடங்கள் எல்லாம் உங்களை நெகிழ வைக்கும்…

அனீஸ் அவன்தான் கதையின் நாயகன். உங்களை அரேபியா முழுவதும் சுற்றிக் காட்டப் போகிறவன். சர்வீஸ் துறையில் இருந்து ஊர் ஊராய் நேரங்காலமில்லாமல் அலைந்து திரிந்தவர்கள் திரிபவர்கள் எல்லாரும்தான் இந்த அனீஸ்… அந்த அனுபவங்கள் உள்ளவர்கள் அனீஸ் பயணத்தில் தாங்களும் இரண்டறக் கலந்து விடுவார்கள்…

கடனோடு இருப்பது கொடுமை. வேலையில்லாமல் இருப்பது இன்னும் கொடுமை… கல்யாணம் ஆகி கடனும் கூடி வேலையுமில்லாமல் இருப்பது அதனினும் கொடுமை. அப்படி ஒரு சூழல் வரும் போது என்ன வேலை கிடைச்சாலும் செய்ய மனம் ஆயத்தமாகிவிடும். பலர் இந்தச் சூழலைக் கடந்து வந்திருக்கக் கூடும். அப்படியான சூழல்களில் ஒன்றில் சிக்கிய அனீஸ் அரேபியாவிற்கு வேலைக்குச் செல்கிறான். அவனுடைய பயணங்கள், அங்குள்ள மனிதர்கள், அவனோடு பயணித்த மனிதர்கள், இன்பம் துன்பம் என எல்லாவற்றையும் அனீஸின் வழியாக முஹம்மது யூசுப் அண்ணன் சொல்லும் கதைதான் ”மணல் பூத்த காடு”

சௌதி அரேபியாவில் இருந்தவர்கள், இருப்பவர்கள் எல்லாரும் இந்த நாவலைப் படிக்கும் புதுப்புது இடங்களைத் தெரிந்து கொள்வது மட்டுமல்லாமல் அந்த இடங்களைப் பற்றிய வரலாற்றுப் பின்னனியையும் அறிந்து கொள்வார்கள்.... அவ்வளவு தகவல்களை இந்த நூலில் வாய்ப்புக் கிடைக்கும் இடங்களிலெல்லாம் பகிர்ந்து கொண்டிருக்கிறார்.... அங்குள்ள மரம் செடி கல் மலை இடம் என எதையும் விட்டு வைக்கவில்லை... அதன் பெயர், வரலாறு, சிறப்பு பெருமை என எல்லாத் தகவல்களையும் போகிற போக்கில் சொல்லிக் கொண்டே போகிறார்... மருத்துவத்துறை சார்ந்த பல எந்திரங்கள் அதன் பெயர்கள் அது வேலை செய்யும் முறை என விரிவான தகவல்கள் என போதுமான அளவுக்கு தந்திருக்கிறார்.

இன்னொரு பக்கம் குடும்பத்தினரை விட்டு, நண்பர்கள் மட்டும் சூழ வாழும் வெளிநாட்டு வாழ்க்கை முறை, விடுமுறை நாள் கொண்டாட்டங்கள் என இங்குள்ள வாழ்வியலைப் அருமையாகப் பதிவு செய்திருக்கிறார். நண்பர்களுக்கிடையேயான பேச்சுகள் என எல்லாம் படிக்கும் நமக்கும் பல நினைவுகளுக்கு இழுத்துச் செல்லும்... இடைஇடையே மனைவிக்கும் அனுப்பும் கடிதங்களும் அதில் கொட்டி வைத்திருக்கும் உணர்வுகளும் இங்கு குடும்பத்தை விட்டுப் பிரிந்து வந்திருக்கும் எல்லாருக்குமான எழுத்து வடிவமாகப் பார்க்கிறேன் நான்.

ஆன்மீகம் சார்ந்து பல கருத்துகளையும் தகவல்களையும் பதிவு செய்திருக்கிறார், அது பலருக்கு பலவிதமான கேள்விகளை எழுப்பக் கூடும்... ஜெபல் அல் நூர் என்னும் மலையைப் பற்றியும் அங்கு நடந்த வரலாற்று நிகழ்வுகளையும் படிக்கும் போது கண்டிப்பாக நெகிழ்ந்து போவீர்கள்... மனசு இலகுவாகும் என்பதில் எனக்கு ஐயமில்லை... இன்னும் நிறைய இருக்கு, நீங்களே மணல் பூத்த காடு வாங்கிப் படிக்கும் போது அதன் எல்லாப் பரிமாணங்களையும் உணர்வீர்கள்...

என்னைக் கவர்ந்ததென்னவென்றால், இந்த அனீஸ் போலவே நானும் பல இடங்கள் சுற்றித் திரிந்தவன் என்பதால் என்னால் எளிதாக இந்த அனீஸோடு இணைந்து அவன் போகும் வழியெல்லாம் பயணிக்க முடிந்தது... சில இடங்களில் இவர் நம்ம கதையை ஊர் ஆள் பேர் மாத்தி வெளியிட்டு விட்டாரோ என சிந்திக்க வைத்தது... கிட்டத்தட்ட முன்னூறு பேர் போரில் மடிந்த பத்ரு என்ற இடத்தில் அனீஸ் நின்று வரலாற்று நினைவுகளில் மூழ்கிக் கொண்டிருந்த போது, பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தற்செயலாக குருஷேத்திரம் போர் நடந்த இடத்தில் நான் நின்றிருந்த நினைவு வந்து போனது.... ஊர் ஊராக சுத்துகிற எல்லாருக்கும் இம்மாதிரியான இணை கற்பனைகளோ அல்லது அனுபவங்களோ ஏற்பட்டிருக்கும்... குறிப்பாக மொழி தெரியாத ஊரில் சுத்தியவர்களுக்கு... கிட்டத்தட்ட நாவலில் நடைபெறும் பெரும்பாலான நிகழ்வுகளில் என்னையும் பொருத்திப் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டிய சூழலுக்கு இழுத்துச் சென்றதே இந்த நாவல் எனக்கு மிகவும் பிடித்துப் போனதற்கான காரணமாகும்..

உடல்நலம் இருக்கும் வரை ஆண் அஞ்சுவதில்லை, எல்லாத் திமிரும் இருக்கும்... ஆனால் உடல்நலம் குன்றும் போது குழந்தையாகிப் போவான், எங்கிருந்தாலும் தனக்கு எத்தனை வயதானலும் தன் அம்மாவைத்தான் தேடுவான்... அதும் மொழிதெரியாத ஒரு ஊரில் தனியா இருக்கும் போது உடல்நலம் குன்றிப் போனால் அவன் பாடு என்னாகும்; மணல் பூத்த காடு படித்துப் பாருங்கள்...

அனீஸின் கூடவே ஒரு கரும்பன் பூனை சுத்துகிறான்; யாருமில்லை என்ற நீண்ட வாக்கியத்தை கமா போல தோன்றி உடைத்ததால் அந்தக் கரும்பன் அனீஸுக்கு உறவாகிப் போகிறான்... அவன் யாரென்று புரிந்து கொண்டால், வளைகுடாக்களில் பொருளுக்கு அலைந்திடும் மனிதர்கள் வாழ்க்கை புரிந்துவிடும்.

நாடு, மனிதர்கள், மொழி, ஆன்மீகம், பழக்கவழக்கங்கள் என பலவற்றின் மீது நாம் கொண்டுள்ள முன்முடிவுகளை மாற்றிக் காட்டியிருக்கிறது மணல் பூத்த காடு.

படித்துப் பாருங்கள்; மணல் பூத்த காட்டின் ஈரமும் வெம்மையும் வாசமும் உங்களைப் பிடித்துக் கொள்ளும்....